Ξύπνησα στραβά σήμερα και είμαι μέσα την γκρίνια.
Να φταίει το λουμπάγκο που εδώ και μία βδομάδα αντί να υποχωρήσει, χειροτερεύει και δεν μπορώ να κουνηθώ; Να φταίει που την έχουν κάνει όλοι στις εξοχές και εγώ σαν τον μ@λ@κ@ είμαι εδώ και δουλεύω; Να φταίει που ο Βάζελος δεν κράτησε το δυάρι στη Λάρισα και έσκαψε ακόμα πιο βαθειά τον τάφο του Ηρακλή;
Είμαι στραβωμένος πάντως και αρχίζω το χώσιμο.
Έκατσα λοιπόν μέχρι τις πέντε το πρωί να δω το Even Money,
Στο χείλος του τζόγου ο Ελληνικός τίτλος (πιο χείλος αγόρι μου, όλοι μες τα σκατά ήταν)…
Λοιπόν, πως είναι δυνατόν μια ταινία με τόσους πρωτοκλασάτους ηθοποιούς ( ο Danny De Vito δίνει ρέστα, εξαιρετικοί οι Forest Whitaker και Tim Roth και πολύ καλοί οι Ray Liotta και η Kim Basinger) να είναι τόσο μάπα;
Παιδαριώδες σενάριο, ρηχοί χαρακτήρες, εξαιρετικά προβλέψιμο τέλος και αδιάφορη σκηνοθεσία. Συμπέρασμα; Μάπα το καρπούζι.
Όπως μάπα και ο δίσκος της Patti Smith, Twelve. Τι σκατά έπαθαν φέτος με τις διασκευές δεν μπορώ να καταλάβω. Μετά το εντελώς αδιάφορο του Bryan Ferry με τις διασκευές του Bob Dylan, έκατσε και αυτός της Patti Smith που χωρίς κανέναν προφανή (καλλιτεχνικό) λόγο, διασκευάζει τους πάντες και τα πάντα. ΟΚ είπαμε respect στους τεράστιους αυτούς καλλιτέχνες, αλλά στον αγώνα τους για το εφάπαξ εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω.
Υ.Γ. Είδα και το εξαιρετικό Τα Παιδιά Των Ανθρώπων, αλλά είπαμε ξύπνησα στραβά και δεν θέλω/μπορώ να γράψω καλή κουβέντα.
