Ανέκαθεν αγαπούσα το ραδιόφωνο. Η Μάνα μου, ακόμα λέει πως από τότε που άρχισα να περπατάω βαστούσα στα χέρια μου ένα τρανζιστοράκι και ένα φακό και το βράδυ κοιμόμουν μαζί τους. Το πιο παλιό πράμα που θυμάμαι, είναι ο Λευτέρης Κονκαλίδης στη Χρυσή Δισκοθήκη. Άρχιζε στις έντεκα το βράδυ, αλλά η μάνα μου με άφηνε να τον ακούω γιατί έκαναν παρέα. Γύρω στα δέκα μου το ’75 –‘76 ανακάλυψα τον Πετρίδη. Από τότε βέβαια άλλαξαν όλα.
Στο Γυμνάσιο, όταν σε μια έκθεση έγραψα ότι ακούω 12 ώρες μουσική την ημέρα, η καθηγήτρια θεώρησε σωστό να με κάνει ρεζίλι στην τάξη λέγοντας ότι είπαμε να λέμε ψέματα αλλά όχι και έτσι. Δεν μπορούσα να της πω βέβαια ότι την ώρα του μαθήματος εγώ άκουγα το Ποπ ή το Ροκ Κλαμπ, χρησιμοποιώντας ένα από εκείνα τα αρχαία, ‘δερματί’ χρώματος ακουστικά.
Φυσικό ήταν λοιπόν να θελήσω να ασχοληθώ ενεργά με το ραδιόφωνο. Έτσι το 1982 ανέλαβα να κάνω το Punk/New Wave πρόγραμμα στον πειρατικό σταθμό του φίλου μου, μακαρίτη πια, του Γιώργου του Αμαζόνιου. Μια φορά την εβδομάδα, με τον Γιώργο να κρατάει τσίλιες για το μπατσικό ραδιογωνιόμετρο που τότε είχε έρθει στην Θεσσαλονίκη, έκανα κανα δυό ώρες πρόγραμμα παίζοντας από Clash μέχρι Crass και Birthday Party.
Όλα πήγαιναν καλά, από γκομενικής απόψεως κυρίως, ώσπου κάποιο βράδυ έγινε μία εκπομπή όπου λινκαριστίκαν οι περισσότεροι πειρατές, για να πιέσουν την φρέσκια τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να επιτρέψει την ελεύθερη ραδιοφωνία.Εγώ έχοντας ζήσει το ’81 δυό μήνες στο Λονδίνο, είχα μια ιδέα το τι πάει να πει ιδιωτικό ραδιόφωνο, βγήκα λοιπόν στον αέρα και είπα ότι η ελεύθερη ραδιοφωνία (εννοώντας την ιδιωτική) είναι μια μαλακία και μισή. Οι πειρατές μπορεί να ήταν στα μαχαίρια μεταξύ τους για το σήμα, τα καπακώματα κλπ. στο θέμα όμως του ραδιογωνιόμετρου και της ελεύθερης ραδιοφωνίας είχαν αραγές μέτωπο. Έτσι η καριέρα μου έληξε εκεί.
Τα επόμενα χρόνια οι ώρες που άκουγα ράδιο συνεχώς λιγόστευαν, το βράδυ μόνο άκουγα περιστασιακά την ‘Σκάλα για τα Αστέρια’ το ‘Νύχτα είναι θα περάσει’ και στο τέλος ‘Τα Ρω του Έρωτα’. Όταν πλάκωσε η λαίλαπα του ουάου, γιέα, baby και του playlist το παράτησα τελείως.
Εξακολουθώ να κοιμάμαι με ένα τρανζιστοράκι στο κομοδίνο μου, το ανοίγω όμως μόνο την Κυριακή το μεσημέρι πλέον και αυτό για να ακούσω τα ματς του Ηρακλή.
