Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις μία ταινία και να έχεις στο μυαλό σου μία άλλη ταινία (η οποία μάλιστα είναι αριστούργημα). Είναι άδικο τόσο για την ταινία όσο και για τους ηθοποιούς, πόσο μάλλον όταν η δεύτερη ταινία είναι από μόνη της καλή και οι ερμηνείες από τους (πολύ καλούς) ηθοποιούς εξαιρετικές.
Αδικία.
Από την άλλη μεριά βέβαια πως να ξεπεράσεις το σοκ που ένιωσες 28 χρόνια πριν βλέποντας την αυθεντική βερσιόν φτιαγμένη από το μυαλό και το μάτι μιας αυθεντικής ιδιοφυΐας σαν τον Federico Fellini
.
.
Η ιστορία του έργου είναι λίγο μπλεγμένη.
Ουσιαστικά είναι η μεταφορά στον κινηματογράφο του θεατρικού μιούζικαλ Nine, που ανέβηκε στο Broadway το 1982 με πρωταγωνιστή (για 729 παραστάσεις) τον Raúl Juliá, έχοντας όμως περιλάβει και στοιχεία από τις επόμενες παραστάσεις (Λονδίνο 1992, ξανά Λονδίνο 1996 και πίσω στο Broadway το 2003 με 283 παραστάσεις με τον Antonio Banderas).
Όλα αυτά βέβαια βασισμένα στο αυτοβιογραφικό αριστούργημα του μαέστρου Φεντερίκο Φελλίνι 8½ (1963).
Είδα πρώτη φορά το 8½ όταν ήμουν 16 ετών.
Ήταν μία αποκάλυψη.
Όχι τόσο για τις ερμηνείες ούτε καν για την υπόθεση (στα 16 πίστευα ότι θα γίνω καλλιτέχνης και παρακαλούσα να έχω τα προβλήματα του πρωταγωνιστή) αλλά γιατί για πρώτη φορά κατανόησα την έννοια της μη γραμμικότητας στον Κινηματογράφο.
Την ξαναείδα στα 22 μου (στα 22 μου πίστευα ότι είμαι καλλιτέχνης και απλά περίμενα το πότε θα έχω τα προβλήματα που έχει ο πρωταγωνιστής) και ήταν και πάλι αποκάλυψη. Βλέποντας την από άλλη αυτήν την φορά ματιά, πιο καλλιτεχνική ας πούμε, υποκλίθηκα στα καδραρίσματα, στους φωτισμούς, στα τεχνικά ας πούμε μέρη της ταινίας.
Είδα το Nine στα 44 μου (στα 44 μου ξέρω ότι είμαι ατάλαντος για να γίνω καλλιτέχνης, ξέρω ότι δεν πρόκειται να έχω το πρόβλημα για το ποιά ντίβα/θεά που με κυνηγά να πρωτοδιαλέξω και ότι εν γένει χέστηκα για τα προβλήματα του πρωταγωνιστή). Δεν ήταν αποκάλυψη (δίχως αυτό να σημαίνει ότι ήταν κακή).
Ίσως αυτό που λέει προς το τέλος της ταινίας η Lilli (Judi Dench) στον Guido Contini/Fellini (Daniel Day-Lewis), ότι δλδ οι πρώτες ταινίες του ήταν αριστουργήματα επειδή ο καθένας μπορεί να δει ένα κομμάτι του εαυτού του εκεί, ίσως να είναι το κλειδί για το πως είδα την ταινία. ΜΕ άρεσε δίχως όμως να ταυτιστώ.
Ενδιαφέρον έχει το καστ (σε σχέση πάντα με την ταινία).
Ο Guido Contini/Fellini προσπαθεί (ανεπιτυχώς) να γυρίσει μία ταινία με τίτλο Italia, δίχως θέμα και σενάριο αλλά με άξονα την…Ιταλικότητα των…Ιταλών.
Την Ιταλικότητα λοιπόν προσπαθούν (με επιτυχία είναι η αλήθεια) να δώσουν ένας Άγγλος (Daniel Day-Lewis), μία Γαλλίδα (Marion Cotillard), μία Ισπανίδα (Penélope Cruz), μια Αυστραλέζα γεννημένη στην Χαβάη (Nicole Kidman), δύο Αμερικάνες (οι Καλλιφορνέζες Kate Hudson και Stacy Ferguson) και μία ακόμα Αγγλίδα, η Judi Dench.
Όλοι αυτοί βέβαια κάτω από τα φτερά της μεγάλης Ιταλίδας Sophia Loren.
Να το δείτε;
Να το δείτε.
Δεν θα το μετανιώσετε (αλλά και δεν θα απογειωθείτε).
