Συνεχίζουμε λοιπόν τον μαραθώνιο που σκοπό έχει να δω όλες τις ταινίες που είναι υποψήφιες για τα φετινά Όσκαρ.
Είδαμε λοιπόν ψες (χθες) το The Blind Side.
Στην αρχή, όταν πρωτοείδα τις υποψηφιότητες και είδα ότι υπήρχε ταινία υποψήφια για όσκαρ και στην οποία πρωταγωνιστεί η Sandra Bullock σκέφτηκα ότι έγινε κάποιο λάθος.
Τώρα που είδα και την ταινία, είμαι 100% σίγουρος ότι έγινε κάποιο λάθος.
Τόσα κλισέ, τέτοια αμερικανιά, τέτοια έλλειψη φαντασίας ούτε και το πιο αρτηριοσκληρωτικό μέλος της Ακαδημίας δεν θα συγκινούσε.
Και όμως…
Η Sandra Bullock είναι υποψήφια ΚΑΙ για Best Actress!!!
Άβυσσος η ψυχή των μελών.
Ευτυχώς μετά είδα το Inglourious Basterds
Δίχως να έχω κανένα απολύτως κόλλημα με τον Quentin Tarantino (τα Kill Bill ας πούμε δεν τα είδα ούτε καν στην τηλεόραση), έχω να πω ότι εδώ ζωγραφίζει.
Πέρα από το γνωστό κόλλημα του Tarantino να σκοτώνουν όλοι όλους και να γίνονται συνεχόμενες ανατροπές, πραγματικά ΜΕ άρεσε η αποδόμηση που κάνει στην πραγματική ιστορία.
Τι και αν όλοι ξέρουμε για το τέλος του Χίτλερ. Ο Tarantino χέστηκε. Δίνει μια δική του, εξωφρενική, εκδοχή γιατί απλά τον βολεύει στο σενάριο. Και το κάνει ωραία.
ΣΕ λέει με τον τρόπο του ότι το σινεμά είναι το σπίτι της Φαντασίας, του Ανέφικτου, του Αδύνατου που γίνεται δυνατό, του Εξωφρενικού. Το σινεμά που κάνει δεν είναι ντοκιμαντέρ, οπότε χέστηκε για την ιστορική ακρίβεια. Το θέμα του είναι πως θα κάνει τον θεατή να νιώσει ακόμα μία έκπληξη.
Πολύ ωραίο casting από άγνωστους (σε μένα) ηθοποιούς (πέρα του Brad Pitt βεβαίως) και ένας καταπληκτικός Christoph Waltz που θα είναι μεγάλη αδικία να μην πάρει το αγαλματάκι.
Όσοι δεν το είδατε (αν και νομίζω ότι ήμουν ο τελευταίος) να πάτε να το δείτε.
(2 more to go)
