Είναι γνωστό ότι σε αυτό που λέμε ροκ ότι είχε να ειπωθεί, ειπώθηκε από χρόνια.
Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε απλά μάρτυρες ανακύκλωσης διαφόρων ρευμάτων, που κάτω από μια θεώρηση του τύπου ‘η μουσική κάνει κύκλους’ ακούμε ανά τριετία ουσιαστικά τα ίδια και τα ίδια.
Με την βοήθεια των μουσικών εντύπων έχουμε δει από τις εταιρίες ‘αναβιώσεις’ του Punk, του Garage, του Grunge, της Brit pop και πάει λέγοντας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας έχουν πλακώσει και στις διασκευές. Όλοι διασκευάζουν όλους, μερικοί δε διασκευάζουν και τον εαυτό τους. Κάποιοι βγάζουν και ολόκληρους δίσκους μόνο με διασκευές όπως η πολύ καλή σειρά δίσκων American του μακαρίτη Johnny Cash αλλά και ο παντελώς αδιάφορος δίσκος με τον τίτλο Dylanesque του Brian Ferry που διασκευάζει Dylan.
Προσωπικά μου αρέσουν συνήθως οι διασκευές που είναι μακριά από το πρωτότυπο και δίνουν μια άλλη οπτική στο τραγούδι. Αυτή που θα ακούσετε αμέσως τώρα είναι μεν σε αυτήν την κατηγορία αλλά δυστυχώς δεν μου αρέσει καθόλου, ίσως επειδή δεν συμπάθησα ποτέ μου τους Calexico. To τραγούδι είναι το πολυακουσμένο και πολύ διασκευασμένο Guns of Brixton των Clash και το ανεβάζω για λόγους αρχειακούς.
Περιμένω εντυπώσεις.
Υ.Γ. Για τους φίλους στην Αθήνα, σήμερα είναι το Live των Dread Astair στο GagarinΓια αυτούς που με ακούν από κοντά, σήμερα παίζω εκτάκτως στο URBAN Ζεύξιδος 7.
