Το δίλημμα.
1978
Πηγαίνω στ’ Δημοτικού και είναι τα γενέθλια μου ή η γιορτή μου.
Έρχεται στο σπίτι ο (πολύ) μεγαλύτερος μου ξάδερφος (11 χρόνια μεγαλύτερος και…μοντέρνος) και ΜΕ λέει:
Θα σε πάω στον Λαμπρόπουλο να αγοράσεις ένα βινύλιο μόνος σου!!!
Μέχρι τα 12 είχα ήδη αρκετά βινύλια που όλα βέβαια τα είχαν αγοράσει οι γονείς μου.
Άπαντα Joe Dassin, άπαντα ABBA (το Greatest Hits ήταν το πρώτο βινύλιο που διάλεξα εγώ, από ένα δισκάδικο απέναντι από το σπίτι μου, του Τσάκωνα), Rafaela Cara (είχα πάει και στο Live στο Παλέ), άπαντα Boney M, γενικά ότι καρέκλα υπήρχε, το Help και το Beatles for Sell, 2-3 Elvis, κάτι Ιταλικά, τέτοια.
Από Ελληνικά Χατζηνάσιος, που ήταν γείτονας και φίλος. Olympians που ήταν επίσης γείτονες και φίλοι, Νάνα Μούσχουρη και καμιά 40 σιγκλάκια, το πιο κουφό αυτό του Μαρκόπουλου με τον Σιδηρόπουλο, Θέμη Ανδρεάδη, το Μάθημα Σολφέζ και έναν μεγάλο δίσκο του Πρόδρομου Τσαουσάκη (!!!) που δεν τον άκουσε ποτέ κανένας μέσα στο σπίτι, τον έχω ακόμα mint.
Πηγαίνουμε λοιπόν στον Λαμπρόπουλο και στον κάτω όροφο που ήταν το δισκάδικο, ψάχνω δίσκους για ώρες (όχι και πολλές ώρες, οι κυκλοφορίες τότε σε σχέση με τώρα ήταν απειροελάχιστες) και καταλήγω σε δύο.
Τον έναν τον διάλεξα για τον τίτλο που ΜΕ έκανε εντύπωση: Η Εκδίκηση της Γυφτιάς και το άλλον για το εξώφυλλο που ήταν διπλό και ΜΕ έκανε εντύπωση η μέσα φωτογραφία που έδειχνε μέσα σε πολύ κόσμο κάτι μαλλιάδες με κιθάρες: Eagles – Hotel California
Τούς δείχνω στον ξάδερφο (που εν τω μεταξύ έκανε καμάκι στην πωλήτρια, πολύ μάχιμος λέμε, είμαστε και ομορφόσογο), πιάνει τον Ελληνικό και ΜΕ λέει: Καλά Ελληνικό θα πάρεις; Είσαι σοβαρός;
Ήμουν. (ή νόμιζα ότι ήμουν, τέλος πάντων το εξέλαβα ότι είσαι σοβαρός όταν είσαι μοντέρνος, αυτό με κυνηγά ακόμα, πιστεύω ότι είμαι μοντέρνος παρόλο που οι κόρες μου με αποκαλούν παραδοσιακό 🙂 )
Επέστρεψα την Εκδίκηση της Γυφτιάς στην θέση της και γύρισα θριαμβευτικά στο σπίτι με τους Eagles.
Τον δίσκο, που έχω ακόμα, τον έλιωσα.
Ήταν η τελευταία μου προσπάθεια να ακούσω όχι μόνον Ρασούλη, αλλά και ελληνικά γενικότερα.
Λίγες μέρες αργότερα έγινε ο μεγάλος σεισμός της Θεσσαλονίκης. Μείναμε σε αντίσκηνο δύο μήνες και ο ξάδερφος (και εγώ αναγκαστικά) άκουγε κάθε μέρα Πετρίδη και όλα έπαιρναν τον δρόμο τους (προς τον…μοντερνισμό) μέχρι…
μέχρι που μιά μέρα έβαλε ο Πετρίδης Clash.
Και άλλαξαν πάλι όλα (οριστικά αυτήν την φορά).
