Τα μαραμένα σύκα και ο αιώνιος 16άρης με έβαλαν στο λούκι να κάνω το αδύνατο. Να διαλέξω τις 7 αγαπημένες μου ταινίες. Στην μουσική που τα πράματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα δεν κατάφερα να χωρέσω σε μια λίστα των 20 τους αγαπημένους μου δίσκους αλλά φαντάζομαι ότι με πενήντα θα ήμουν καλυμμένος.Στις ταινίες αυτό είναι αδύνατο γιατί μπαίνουν πολύ περισσότεροι παράγοντες. Σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή, ηθοποιοί, μουσική επένδυση κλπ. που μπορεί να λατρέψεις μια ταινία για καθέναν από αυτούς τους λόγους ξεχωριστά η και για όλους μαζί. Μπορώ να σκεφτώ πάνω από 7 ταινίες για κάθε αγαπημένο μου σκηνοθέτη, και είναι αρκετοί, πολύ περισσότερες δε για κάθε ηθοποιό.
Ιδού λοιπόν 7 ταινίες που κάτω από πολύ υποκειμενικά κριτήρια μπορώ να πω ότι έπαιξαν ένα ρόλο στη ζωή μου:
Η Νο 1 κωμωδία, που επηρέασε βαθιά το χιούμορ μου, και όχι μόνο, είναι το Life of Brian (1979)των Monty Pythons.
Η μοναδική ταινία που έχω κλάψει είναι το Breaking The Waves (1996) του Lars von Trier.
Το έπος που με καθήλωσε περισσότερο από όλες τις επικές, πολεμικές υπερπαραγωγές είναι το Ran (1985) του Akira Kurosawa.
Στον αντίποδα το αντιπολεμικό δράμα του Dalton Trumbo, Johnny Got His Gun (1971).
Μια Ελληνική ταινία που σημάδεψε την εφηβεία μου είναι η Γλυκιά Συμμορία (1983) του Νίκου Νικολαΐδη.
Η ταινία που μ’ έκανε να πω « χέσε το Χόλυγουντ» για πρώτη φορά, ήταν το E la Nave Va (1983) του Federico Fellini.
Και η ταινία που έχω δει τις περισσότερες φορές, τόσο για τους πολύ ευχάριστους και έξυπνους διαλόγους, όσο και για την ΦΟΒΕΡΗ μουσική της επένδυση, είναι το The Big Chill (1983) του Lawrence Kasdan.
Μα καλά που είναι ο Κόππολα, ο Σκορτσέζε, ο Χιτσκοκ, ο Σκόττ, ο Λυντς ;
Στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Και το Οσκαρ πάει στους : Tribes, Leonii, mathilde, μουσική κιβωτός, mavrosgatos, NAgos, kourouna και στο μεγάλο πουθενά που παρόλο που σταμάτησε να γράφει, ελπίζω να τα αφήσει σε σχόλιο.
