.
Το Silver Linings Playbook είναι κωμωδία ή έτσι τουλάχιστον αυτοχαρακτηρίζεται.
Προσωπικά “κωμωδία” εγώ αποκαλώ μια ταινία στην οποία γελάω. Μια ταινία που απλά χαμογελάς περιμένοντας το αγόρι να τα φτιάξει με το κορίτσι την αποκαλώ “ερωτική κομεντί” και για να είμαι ειλικρινής σαν είδος την έχω χαμηλά στις προτιμήσεις μου.
Για το Silver Linings Playbook είχα μεγαλύτερες προσδοκίες και λόγω του σκηνοθέτη David O. Russell , το προπέρσινο του The Fighter ΜΕ είχε αρέσει πολύ, και λόγω του DeNiro φυσικά, στον οποίο τρέφω μια αδυναμία.
Φευ όμως. Η ταινία είναι μια ευχάριστη ερωτική κομεντί (φαντάζομαι θα είναι πιο ευχάριστη αν στον κύκλο σου δεν έχεις άτομα μα διπολική προσωπικότητα ή/και προβλήματα τζόγου) η οποία είναι τόσο προβλέψιμη όσο προβλέψιμες είναι οι ερωτικές κομεντί με την Σάντρα Μπούλογκ ή την Τζούλια Ρόμπερτς.
Το ότι πάντως είναι υποψήφια για 8 Όσκαρ μια ταινία που σε μια δυο βδομάδες θα έχω ξεχάσει κάτι δείχνει για την κινηματογραφική χρονιά.
Δεν μετάνιωσα που την είδα, καλύτερα θα ήταν πάντως να την δω σε θερινό σινεμά με σποράκι και μπυρίτσα.
