Τα είπαμε.
Δύο ώρες στον Παλαιοφάρσαλο.
Λοιπόν, Περπατώντας αργά στην προκυμαία (στην αποβάθρα ή όπως αλλιώς το λένε τέλος πάντων)
“Υπάρχω” λες κι ύστερα “Δεν υπάρχεις”.
Και ξαφνικά βλέπεις στο πόδι σου αυτό
.
!!!
ΣΤΟΡ ΜΑΝ (προφανώς Stop Man).
Κοιτάζω προς την κατεύθυνση που δείχνει το βέλος και τι βλέπω;
.
ΤΠΤ (τίποτα, τον κάμπο δηλαδή που είναι πολύ κοντά στο τίποτα)
Κοιτάζω προς την αντίθετη κατεύθυνση και τι βλέπω;
Πάλι ΤΠΤ (κάμπος ολούθε, πέραν και εγγύς του ηρωικού Παλαιοφαρσάλου)
(ΠΡΟΣΟΧΗ η μύτη από το κομψό παπούτσι είναι δική μου, αποκαλύπτομαι σιγά σιγά)
Κάνω λοιπόν μεταβολή και συνεχίζω τον περπάτημα μου στην αποβάθρα ή όπως αλλιώς το λένε τέλος πάντων, ένεκα που το ΣΤΟΡ ΜΑΝ ΜΕ φάνηκε κάπως απειλητικό και είπα να μην παραβώ την εντολή.
Λίγα μέτρα μετά όμως…
.
!!!
ΣΤΟΡ ΜΑΝ ακόμα πιό απειλητικό και δίχως βελάκι που πάει να πει ότι δεν ξέρεις που να κοιτάξεις (το παπούτσι που εδώ φαίνεται σχεδόν σε όλη την μεγαλοπρέπεια και την κομψότητα του είναι επίσης δικό μου. Αποκαλύπτομαι γρηγορότερα από πριν).
Εδώ άρχισα να ανησυχώ.
Κατάλαβα ότι στον Παλαιοφάρσαλο δεν σταματά μόνον ο χρόνος αλλά και ο χώρος.
Ξέρω ότι έχετε τρελή αγωνία να μάθετε πως ξέφυγα από αυτήν την κατάσταση.
Έτσι που το πάω με τις φωτογραφίες όμως θα έπρεπε κανονικά στην επόμενη να δείξω γάμπα και λόγω του ότι φορούσα μία κομψότατη βερμούδα (ή 3/4 ή κάπρι ή το παντελόνι των Hobbit ή και γω δεν ξέρω πως το λένε) η γάμπα μου εμφανίζεται γυμνή και δεν θα ήθελα να σας ταράξω (δεν ξέρω και αν σηκώνει και η WordPress τόσο sex appeal)
