Παραλία πρώτη (με τους χοντρούς και άσχημους)
Εμφανίζονται δύο σαραντάρηδες (θα τους αποκαλούμε Αϊνστάιν 1 και Αϊνστάιν 2) βαστώντας ένα τεράστιο πακέτο που όπως αποδείχτηκε μετά ήταν μία πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της.
Βγάζει ο Αϊνστάιν 1 μία τρόμπα και αρχίζει να την φουσκώνει.
Βλέποντας το μέγεθος της τρόμπας και την (τεράστια) ποσότητα αέρα που χρειαζόταν για να φουσκώσει η πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της, αμέσως καταλάβαινες ότι θα έπρεπε να τρομπάρει γύρω στις τρεις μέρες.
Το κατάλαβε μετά από 10 λεπτά.
Μετά από μία μίνι σύσκεψη των δύο Αϊνστάιν και όσων δεν έπαιζαν εκείνη τη στιγμή ρακέτες, πάει ο Αϊνστάιν 2 και φέρνει το αμάξι του στην άμμο (πάνω από τα κεφάλια μας), βγάζει μία ηλεκτρική τρόμπα (mini air compressor που λέμε στο Εξωτικό Ντεπώ), την συνδέει και αρχίζει το φούσκωμα.
Ένεκα που το mini air compressor κάνει πολύ φασαρία (σπάει @@ για να το πω ευγενικά) και θυμίζει ο ήχος της οδοντιατρικό τροχό, αναγκάστηκα να παραμείνω μέσα στη θάλασσα για σχεδόν μισή ώρα.
Όταν η πιρόγα δύο θέσεων, τύπου Μπλεκ, Όμπραξ κλπ, αλλά στο φουσκωτό της ήταν έτοιμη βγήκα, σκουπίστηκα, άλλαξα μαγιό και άναψα τσιγάρο.
Φευ όμως!
Ο Αϊνστάιν 2 ανακάλυψε πόσο κακή ιδέα είναι να βάζεις το αμάξι σου στην άμμο όταν αυτό δεν είναι 4Χ4.
Το αμάξι κόλλησε και μετά από κάποιες προσπάθειες φώναξε κάποιους που δεν έπαιζαν εκείνη τη στιγμή ρακέτες να τον βοηθήσουν να το σπρώξει.
Γυρνάει, με κοιτάει και με προτείνει να βοηθήσω.
Έσβησα το τσιγάρο (σε οικολογικό τασάκι λέμε), σηκώθηκα και ξαναβούτηξα στη θάλασσα (εδώ κολλάει το “και μισό” του τίτλου).
Φυσικά και πάλι όλοι κοιτούσαν εμένα. Προφανώς τους κατέπληξε η διάθεση αλληλεγγύης μου και η αγάπη στον συνάνθρωπο!
