“Μπαμπά έχασα το σουπλό μου”
Αυτή είναι μιά δήλωση που δύσκολα μπορεί κάποιος να κατανοήσει στα κανονικά του, πόσο μάλλον όταν προσπαθεί να συνέλθει από το hangover της προηγούμενης νύχτας.
Ένα πράγμα που μαθαίνεις όταν γίνεσαι γονιός είναι να μην δίνεις σημασία στο σουρεαλιστικό των διαλόγων ή των απαιτήσεων των παιδιών.
“Ψάξε να το βρείς αγάπη μου” ήταν η σοφή μου απάντηση και ήλπιζα ενδομύχως το ψάξιμο να κρατήσει πολύ ώρα μπάς και καταφέρω να ξαναφυτευτώ.
“Έψαξα, θέλω ΕΣΥ να μου το βρείς” ήταν η αποστομωτική της απάντηση.
Είσαι λοιπόν στο σημείο που ενώ εσύ μόλις και μετά βίας μπορείς να βρείς που είναι τα διάφορα μέλη του σώματος σου να πρέπει να βρείς κάτι που ΚΑΙ δεν ξέρεις το όνομα του (γιατί άλλο να διαβάζεις “σουπλό” και άλλο να το ακούς από ένα τετράχρονο) ΚΑΙ δεν έχεις ιδέα τι περίπου είναι ΚΑΙ δεν ξέρεις καν εάν υπάρχει ή εάν είναι το φανταστικό αντικείμενο κάποιου φανταστικού φίλου.
“Τι είναι το σουπλό αγάπη μου;”
“Αυτό που τρώμε”
Εύκολο, ανοίγω το συρτάρι.
Είναι αυτό; (κουτάλι)
Όχι
Είναι αυτό; (πιρούνι)
Όχι
Είναι αυτό; (μαχαίρι)
Όχι
(πάμε ντουλάπι) Είναι αυτό; (πιάτο)
Όχι
Είναι αυτό; (ποτήρι)
Όχι
Τι σκατά είναι το σουπλό αγάπη μου;
Κλάματα
Συγνώμη αγάπη μου δεν ήθελα να θυμώσω, πες μου μωρό μου τι είναι το σουπλό σε παρακαλώ.
Αυτό που τρώει η αδερφή μου
Η αδερφή σου τρώει φασολάκια αγάπη μου
Όχι μπαμπά κάτω από το πιάτο με τα φασολάκια
Το σουπλά αγάπη μου;
Όχι σουπλά μπαμπά, σουπλό, αφού είναι μόνο του.
Μιά φίλη ΜΕ είπε εχθές ότι μάλλον η κόρη μου θα γίνει φιλόλογος.
Να γίνει, το θέμα είναι τι θα (απο)γίνω εγώ ως τότε.
ΥΓ Είναι περιτό φαντάζομαι να πώ ότι όταν στο Ντεπώ τρώγαμε σε σουπλά (su’pla) οι άλλοι έστρωναν λαδόκολα.
