Πέφτω που λες για ύπνο χθες (ψες) το βράδυ γύρω στις πέντε. Που το ξέρω; Κοίταξα το μοναδικό από τα 16.518 ρολόγια που έχω σπίτι και λέει την σωστή ώρα και το έλεγε ολοφάνερα 05:00 03/04/2013
Ξυπνάω τέσσερις ώρες μετά και τι ανακαλύπτω;
Ότι ξύπνησα στις 09:00 03/04/1969!!!
its nineteen sixty nine ok? (που λέει κι ο ποιητής) ! Μην πανικοβάλλεσαι λέω στον εαυτό μου. Το έχεις ξαναζήσει το 1969. Ένα μέτρο πιο κοντός, με περισσότερα μαλλιά (εδώ κάποιος εμπαθής θα μπορούσε να πει ότι θα έφτανε να γράψω απλά…με μαλλιά) και με περίπου 80 λιγότερα κιλά.
Το Ντεπώ όμως τότε είχε σχεδόν μόνο μονοκατοικίες, στη θάλασσα, 100 μέτρα (τότε) από το σπίτι μου ο κόσμος έκανε ακόμα μπάνιο και μουσική άκουγες από πλάκες βινυλίου.
Ουδεμία σχέση με το σήμερα.
Πως λοιπόν εγώ αισθάνομαι ότι είναι το 1969;
Τι μεσολάβησε;
Α ναι.
Ο νέος δίσκος των The Black Angels, Indigo Meadow
.
.
Neo-psychedelia χωρίς το Neo.
Και η μουσική και το εξώφυλλο και η παραγωγή και τα πάντα.
Πρώτο πράγμα που ΜΕ ήρθε στο μυαλό; O Joseph Byrd και οι United States of America!
Πάνω λοιπόν που ο κακός μου εαυτός (ο κανονικός δλδ, αυτός με το punk attitude) πάει να σπάσει το βινύλιο (χαχαχα λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα, εννοούσα να κάνει del στο αρχείο), ανακαλύπτω ότι ο δίσκος ΜΕ αρέσει.
Και μάλιστα ΜΕ αρέσει πολύ.
Και μάλιστα είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει φέτος.
Και τώρα ψάχνω τους φίλους μου που κατά βάθος είναι παλιοχίππυδες να φέρουν κάνα στικάκι (όχι usb αγάπη μου, από τα άλλα που σκυλοβρωμάνε), κάνα πατσουλί, κάνα ταγάρι, να γιορτάσουμε την είσοδο μας στον Αιγόκερω ή να πηδηχτούμε για την ειρήνη ή ότι άλλο κάνουν τέλος πάντως αυτοί οι hippies.
