Περάσαμε το ΣΚ μας στην ΔΕΒΘ.
Έναν μήνα νωρίτερα από τις προηγούμενες χρονιές (επιτέλους δλδ, γιατί έπεφτε πάνω στις εξετάσεις και δεν ήταν δυνατόν να έρθουν μαθητές και καθηγητές).
Να πω την αλήθεια μου φέτος δεν την ευχαριστήθηκα όσο άλλες χρονιές και τα τέσσερα συνεχόμενα δωδεκάωρα φέτος έγιναν μόλις 2 τρίωρα.
Οι λόγοι αρκετοί.
Βασικά φτάσαμε το Σάββατο εκνευρισμένοι λόγω της ωραίας ιδέας κάποιου να κλείσει την Τσιμισκή και την Παραλιακή και μας βγήκε η ψυχή μέχρι να φτάσουμε.
Επίσης η μικρότερη έκταση της έκθεσης.
Στον κάτω χώρο του περιπτέρου 15 που τα άλλα χρόνια υπήρχαν τα σταντ του Διεθνούς τμήματος, φέτος υπήρχε μια άλλη, τουριστικού περιεχομένου, έκθεση.
Το καφενείο που υπήρχε στον ίδιο χώρο (με τζάμπα καφέ), όπου συναντιόνταν όλοι με όλους, επίσης δεν υπήρχε.
(γενικά το τζάμπα πέθανε στην Έκθεση, ούτε καν το ΕΚΕΒΙ δεν μοίραζε τις σβηστρούλες (γομολαστιχούλες στα χαμουτζήδικα) και τα μολιβάκια που γούσταραν τα παιδιά, ούτε καν μπαλόνια λέμε, ούτε κλόουν, ούτε ξυλοπόδαροι!!! Η κρίση χτύπησε μάλλον την Παιδική Γωνιά)
Το Διεθνές της υπόθεσης ήταν…η Κίνα.
Ένα μεγάλο περίπτερο όπου σχεδόν τα πάντα ήταν στα κινέζικα και είχε και πολλούς Κινέζους που μιλούσαν μεταξύ τους κινέζικα και που γενικά δεν είχε ντιπ ενδιαφέρον.
Το άλλο μεγάλο σταντ του περιπτέρου 13 ήταν διαμορφωμένο σαν κουζίνα, όπου μέτριας αναγνωρισιμότητας τηλεοπτικοί σεφ έδιναν συμβουλές και κυρίως μοίραζαν αυτόγραφα σε παιδάκια.
Στα αρνητικά επίσης το ότι στην αερογέφυρα που ενώνει τα δύο περίπτερα αποφάσισαν να στήσουν το κυλικείο/εστιατόριο/καφετερία (με εξωφρενικές παρεμπιπτόντως τιμές, 3€ ο espresso!!! 0,80 το νεράκι!!! 3,50€ το κρύο και άνοστο σάντουιτς), του οποίου οι καρέκλες εμπόδιζαν την διέλευση των εκατοντάδων επισκεπτών.
Τι κάναμε εμείς;
αρχικά είδαμε φίλους που είχαμε καιρό να δούμε,
πήγαμε σε δυό τρείς παρουσιάσεις βιβλίων, με πιο ενδιαφέρουσα αυτήν της Σώτης Τριανταφύλλου,
επισκεφτήκαμε την έκθεση για την ιστορία του Χαρτιού, η οποία μάλλον ήταν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της έκθεσης όπου εκτός από τα σπάνια και εξαιρετικά δείγματα χαρτιού, φτιάξαμε (τα παιδιά δλδ αν και δεν ήταν στις προθέσεις του υπεύθυνου) χαρτί από νερό και ίνες βαμβακιού) γενικά το κομμάτι αυτό ήταν σούπερ,
μάθαμε από το Νεκτάριο των εκδόσεων Χαραμάδα τους λόγους που τον ανάγκασαν να κλείσει το εξαιρετικό περιοδικό Muzine ( την Πέμπτη βγαίνει το τελευταίο τεύχος με 4 (!!!) CD στα 15€ (να πάτε να το αγοράσετε λέμε)
είδαν οι μικρές 2-3 παρουσιάσεις βιβλίων με δρώμενα και δραστηριότητες.
Αυτά.
Λίγα σε σχέση με άλλες χρονιές.
Δεν υπήρχε ιδιαίτερη όρεξη, ίσως γιατί μπορούσαμε να κάνουμε την σύγκριση. Το λέω αυτό επειδή φίλοι που ήρθαν πρώτη φορά ενθουσιάστηκαν.
Παρόλα αυτά, σήμερα που γράφω το ποστ, ήδη μου λείπει!!!
Του χρόνου καλύτερα.
