Και ξαφνικά, εκεί που ταξιδεύεις με το (λέμε τώρα) Intercity, σταματάς στον Παλαιοφάρσαλο.
(Όποιος δεν ξέρει, Παλαιοφάρσαλος είναι ένας σιδηροδρομικός κόμβος όπου καταμεσής του κάμπου υπάρχει ένας σταθμός, πολλά χωράφια και 4-5 αγροικίες σε απόσταση το λιγότερο 300 μέτρων).
Σταματάς λοιπόν επειδή οι οι υπάλληλοι του ΟΣΕ έχουν στάση εργασίας.
– Πότε θα ξεκινήσουμε;
Δεν ξέρει κανένας.
– Τι να κάνουμε εδώ στην ερημιά;
– Πιέστε κανά καφέ στο κυλικείο του σταθμού.
– Δύο καφέδες παρακαλώ
– Λυπάμαι δεν μπορώ να κάνω, ο σταθμός δεν έχει ρεύμα εδώ και μία ώρα, τρίτη φορά αυτήν την βδομάδα!!!
Nice.
Δεύτερη προσπάθεια.
– Τι ώρα ξεκινάμε;
– Δεν ξέρουμε, το αργότερο όμως στις πέντε που λήγει η στάση εργασίας
Και σηκώνεις τα μάτια ψηλά να δείς την ώρα.
.
.
Τρείς παρά τέταρτο αριστερά της αποβάθρας, τρεις παρά τρία δεξιά!!!
Κοιτάς απέναντι στο ρολόι του σταθμού.
.
.
…τρείς παρά είκοσι.
Σε πιάνει απελπισία.
Θυμάσαι όμως ότι τελικά ΝΑΙ φοράς ρολόι.
Τι ώρα είναι;
.
Σωστά!! Πέντε παρά δεκατρία!!!
Ο χρόνος σταμάτησε στον Παλαιοφάρσαλο!!! (και μάλιστα όχι ταυτόχρονα)
