Θεωρούσα πάντοτε τον Steven Spielberg βασιλιά της υπερπαραγωγής, του κλισέ και του μελό.
Είναι ζήτημα εάν από τις 50 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έχω δει πέντε ολόκληρες και από αυτές μία ή δύο δίχως να βαρεθώ.
Στο War Horse νομίζω ότι ξεπερνά τον εαυτό του.
Τόσο προβλέψιμη, τόσο κοινότυπη, τόσο “παιδική” που νομίζεις ότι βλέπεις Disney Channel. Τόσο μελό που και να θέλεις να συγκινηθείς (λέμε τώρα), δεν τα καταφέρνεις.
Κρίμα μόνον στην Emily Watson που από το Δαμάζοντας Τα Κύματα και το Proposition βρέθηκε σε μία ταινία φτιαγμένη για οικογενειακά Κυριακάτικα μεσημέρια (πριν την F1).
You might be interested in …
Μεγάλες απορίες της ζωής (vol. 512)
Ακόμα μιά απορία που συγκλονίζει συθέμελα το Indiblog. . Πως είναι δυνατόν Κυριακή μεσημέρι οι γκόμενες (τύπου γκόμενα) να κυκλοφορούν στα νυφοπάζαρα (Αριστοτέλους, Λεωφόρου Νίκης, Ικτίνου) με μαλλί κομμωτηρίου και κεφάλι κράνος; α) Είναι οι […]
Postradio live!!!
Ξεκινάμε σε λίγο (στις 11:00 πμ συγκεκριμένα) και πάλι τα ζωντανά στο
Μάταια θα ψάχνεις το στρατί…
…που πάει για το Ντεπώ Μύλοι Αλλατίνι πριν 100 χρόνια …και χθές πέρα των άλλων, λίγα χρόνια πρίν ο χώρος ήταν γεμάτος τεράστια πλατάνια και λεύκες. Έπεσαν υπέρ της αναπτύξεως (= δίχως κανέναν απολύτως λόγο)