
Θεωρούσα πάντοτε τον Steven Spielberg βασιλιά της υπερπαραγωγής, του κλισέ και του μελό.
Είναι ζήτημα εάν από τις 50 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έχω δει πέντε ολόκληρες και από αυτές μία ή δύο δίχως να βαρεθώ.
Στο War Horse νομίζω ότι ξεπερνά τον εαυτό του.
Τόσο προβλέψιμη, τόσο κοινότυπη, τόσο “παιδική” που νομίζεις ότι βλέπεις Disney Channel. Τόσο μελό που και να θέλεις να συγκινηθείς (λέμε τώρα), δεν τα καταφέρνεις.
Κρίμα μόνον στην Emily Watson που από το Δαμάζοντας Τα Κύματα και το Proposition βρέθηκε σε μία ταινία φτιαγμένη για οικογενειακά Κυριακάτικα μεσημέρια (πριν την F1).
You might be interested in …
Το πρωί όταν ξυπνάω…
…πίνω αίμα με κακάο. Δεν κυριολεκτώ (ελπίζω), αλλά έχω πάντως αυτό το ύφος (και την διάθεση). Κατάφερα να κοιμηθώ, στον καναπέ, στις 6:00 το πρωί. Μισή ώρα αργότερα ξύπνησαν τα μωρά. Γέμισε το σαλόνι χαρούμενες […]
Moonrise Kingdom (2012)
Να και η καλύτερη ταινία που είδα μέχρι στιγμής. Δύο δωδεκάχρονα υπερκινητικά παιδιά, το σκάνε από το σπίτι της η μία, από μια κατασκήνωση προσκόπων ο άλλος για να ζήσουν την “περιπέτεια” και να χαρούν […]

