Θεωρούσα πάντοτε τον Steven Spielberg βασιλιά της υπερπαραγωγής, του κλισέ και του μελό.
Είναι ζήτημα εάν από τις 50 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έχω δει πέντε ολόκληρες και από αυτές μία ή δύο δίχως να βαρεθώ.
Στο War Horse νομίζω ότι ξεπερνά τον εαυτό του.
Τόσο προβλέψιμη, τόσο κοινότυπη, τόσο “παιδική” που νομίζεις ότι βλέπεις Disney Channel. Τόσο μελό που και να θέλεις να συγκινηθείς (λέμε τώρα), δεν τα καταφέρνεις.
Κρίμα μόνον στην Emily Watson που από το Δαμάζοντας Τα Κύματα και το Proposition βρέθηκε σε μία ταινία φτιαγμένη για οικογενειακά Κυριακάτικα μεσημέρια (πριν την F1).
You might be interested in …
My Left Hand’s Thumb
Είμαι σε πανικό. Ανακάλυψα ότι ο αριστερός μου αντίχειρας δεν έχει ηλεκτρισμό!!! Σουρεαλιστικό; Καθόλου! Μιλάνε τα facts. Αγόρασα προσφάτως ένα smartphone με οθόνη τύπου Δεν-Θυμάμαι-Πως-Την-Λένε που δουλεύει με το άγγιγμα των δαχτύλων. Προσοχή, ούτε με […]
Going Underground
Σαν σήμερα 31 χρόνια πριν Νο 1 στα Βρετανικά charts ανέβηκε (μόλις σε 10 μέρες, τότε που τα charts είχαν νόημα και δεν τα κανόνιζαν οι εταιρίες) ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια ever The […]
Πορεία φιλάθλων του Ηρακλή στην Αθήνα
Έφτασε το ρεπορτάζ από την πορεία στην Αθήνα (από φίλο ΜΗ Ηρακλειδέα) Πάνω από 1000 άτομα κατέβηκαν με ΙΧ και λεωφορεία (παρόλο το εργάσιμο της ημέρας) Βίντεο εδώ Και φωτογραφίες. Thanx Chumba