Επιτέλους κατάφερα να πάω στο Άγημα Τιμών.
Για τον συγγραφέα και τους υπόλοιπους συντελεστές του έργου έχουμε ξαναγράψει.
Τώρα που το είδα θέλω να γράψω και για τον ηθοποιό.
Είναι μεγάλη χαρά να βλέπεις ανθρώπους που γνωρίζεις χρόνια και τους συμπαθείς χωρίς να ξέρεις τον λόγο, ανθρώπους με εξαιρετικά χαμηλό προφίλ, ανθρώπους που τους ξεχωρίζεις για την ευγένεια τους (κάνω μιά δουλειά από την οποία η ευγένεια έχει χαθεί από χρόνια) να αποδεικνύονται εξαιρετικά ταλαντούχοι και όταν βρίσκονται στον χώρο τους (όποιος και να είναι αυτός) να καταφέρνουν να τον γεμίσουν με την αύρα και το ταλέντο τους.
Μιλάω για τον Γιάννη Καραμφίλη ο οποίος επί μία ώρα και σαρανταπέντε λεπτά κατάφερε να μας καθηλώσει με την ερμηνεία του σε ένα κείμενο που ακροβατούσε ανάμεσα στο τραγικό και κωμικό, στην (Απριλιανή) καθαρεύουσα και τα ιδιώματα της Ελληνικής επαρχίας, την στρατιωτική τυπολατρία και των φυσικών ανθρώπινων αντιδράσεων.
Η ιδέα να ακούσω έναν σχεδόν δίωρο μονόλογο δεν ήταν ποτέ η καλύτερη μου.
Ο Γιάννης κατάφερε όχι μόνο να μην βαρεθούμε, αλλά να γελάσουμε με την καρδιά μας, να συγκινηθούμε και να φύγουμε εντέλει “πλήρεις” και χαμογελαστοί (αυτός δεν είναι ο σκοπός άλλωστε; )
Μπράβο Γιάννη (και μπράβο και στους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης).
