Οι παλαιότεροι αναγνώστες θα θυμούνται τις περιπέτειες μου με τις Γυναίκες.
Το πώς δλδ η γυναίκα μου με ξεγέλασε λέγοντας μου ότι πρέπει να έρχεται μιά Γυναίκα στο σπίτι, το πως εμένα το μυαλό μου πήγε αλλού και το τι τελικά εννοούσε, ότι δηλαδή θα έρχεται μία γυναίκα να μας καθαρίζει.
Μέσα στην χρονιά αυτή λοιπόν, πέρασαν πολλές Γυναίκες, όχι από την ζωή μου, αλλά από το σπίτι μου. Εκτός από μία που ήρθε τρείς φορές (η μόνη που ήταν κάτω από 40 ετών και η μόνη κάτω από τα 120 κιλά) όλες οι άλλες έφυγαν από την πρώτη. Η αιτία ήμουν εγώ. Τις ενοχλούσε που ήμουν σπίτι. Στην πραγματικότητα αποφάσιζαν να φύγουν με το που τους άνοιγα την πόρτα και με έβλεπαν. Με το δίκιο τους βέβαια, γιατί πέρα της “εκκεντρικής” ας πούμε εμφάνισης, με έβλεπαν και αγουροξυπνημένο, θέαμα όχι και ιδιαίτερα ευχάριστο.
Anyway (ενιγουεϊ), εδώ και 3-4 μήνες οι Γυναίκες μας τελείωσαν, πράγμα που προσωπικά δεν με χαλάει καθόλου γιατί αφενός προτιμάω τα πράγματα μου να είναι σκονισμένα και στην θέση τους, παρά καθαρά και εξαφανισμένα και αφετέρου δεν έχω καμιά απολύτως όρεξη να έχω μιάν άγνωστη στα πόδια μου (η οποία συνήθως ακούει σκυλάδικα στην διαπασών) και η οποία με κοιτάει ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ με μισό μάτι.
Μία από τις βασικές αρχές της ζωής* είναι ότι ο λόγος που μία Γυναίκα παντρεύεται έναν άνδρα είναι για να τον καταστρέψει. Ηθικά, σωματικά, συναισθηματικά και οικονομικά. Αρωγό σε αυτήν την προσπάθεια η Γυναίκα έχει τις φίλες της, οι οποίες με μεγάλη χαρά βοηθούν την Γυναίκα στο αποτρόπαιο τούτο έργο της.
Πάνω λοιπόν που πιστεύεις ότι το κεφάλαιο “Γυναίκα στο Σπίτι” έχει κλείσει οριστικά, έρχονται οι “φίλες” και δίνουν τηλέφωνά από “Γυναίκες”, τόσα πολλά τηλέφωνα που αρχίζεις και πιστεύεις ότι όλες οι γυναίκες (εκτός από τις δικές μας τις ακαμάτρες + τις επίσης ακαμάτρες φίλες τους) είναι “Γυναίκες για το Σπίτι”.
Να μήν τα πολυλογώ σήμερα ήρθε μία καινούργια Γυναίκα για το Σπίτι.
Από το βράδυ είχα κάνει προετοιμασίες. Φόρεσα ΟΛΑ μου τα σκουλαρίκια (συνολικά έξι), έβαλα το t-shirt των Crass, άφησα τα μαλλιά μου χύμα και κοιμήθηκα 2 ώρες.
Χτυπά η πόρτα, ανοίγω φορώντας μία μόνο παντόφλα, με ύφος άγριο και με τρελό βήχα.
“Είμαι η Μ.” ΜΕ λέει.
Εγώ έβγαλα ένα μουγκρητό.
“Εδώ είναι ότι χρειάζεσαι“, της λέω, “εγώ θα είμαι εκεί“, της δείχνω με αυστηρό ύφος το γραφείο. “Εκεί δεν θα μπείς”.
Γιά να σιγουρέψω δε ,ότι θα έχω την ησυχία μου από Γυναίκες για το επόμενο δίμηνο πάω και βάζω μουσική. Oi Punk. GBH, Angelic Upstarts, Business, τέτοια. Μουσική που δεν την λές και ευχάριστη (μετά βίας την λές και μουσική εδώ που τα λέμε).
“Να ΣΕ πώ κάτι;” Φωνάζει (παραδόξως χαμογελαστή)
“Εσύ, είμαι σίγουρη, ότι είσαι καλλιτέχνης!!!”
Προσπερνώ την έκπληξη (αλλά και την ικανοποίηση που κάποιος επιτέλους το κατάλαβε) και την ρωτώ: Πού το κατάλαβες;
“Και ο γιός μου καλλιτέχνης είναι!!!”
Νομίζω ότι την κάτσαμε την βάρκα…
* ακόμα μία κοινωνική προσφορά του Indiblog
