SΤα σινγκλάκια τους το 2012 με είχαν γεμίσει προσδοκίες, όταν βγήκε ο δίσκος όμως απογοητεύτηκα.  Άκουσα αυτόν με μισή καρδιά και αυστηρή διάθεση και ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Δυνατό άλμπουμ που όπως φαίνεται έχει και διάρκεια. […]

Dälek – Asphalt of Eden   The only hop that matters

Νομίζω ότι για εμάς που η εφηβεία μας τελείωσε στις αρχές/μισά της δεκαετίας του ’80 ο πιο αναγνωρίσιμος ήχος είναι αυτός του rhythm section των Joy Division. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν πολλές μπάντες τον αντέγραψαν/επηρεάστηκαν άλλες […]

Carla dal Forno – “You know what’s it like”   Η αέναη αναζήτηση μιας νέας Nico μας κατατρέχει κάθε χρόνο και ενίοτε βρίσκει μία εφήμερη ικανοποίηση.

  Δεν πρόκειται να ανατριχιάσεις ή να δακρύσεις όπως όταν πρωτοάκουσες το If This Hat Is Missing I Have Gone Hunting, ο λυρισμός του Konstantin Gropper εξακολουθεί να με αγγίζει πάντως σε βαθμό του να φτάσει στο […]

Cavern Of Anti-Matter – „Void Beats/Invocation Trex“   Τάδε έφη Γιώργος Λεβέντης: „Ένα από τα διακόσια περίπου άλμπουμ που ακούμε κάθε χρόνο να χρησιμοποιούν το kraut σαν λεωφορείο που μας πάει βόλτα από το ροκ […]

#1 ή μήπως #20 ή μήπως όπως σοφά έπραξε ο KostasK, ξεχωριστό ποστ εκτός λίστας; Όπως και να έχει θα ήταν μέσα, η ζαριά έριξε #10. Δεν έχει σημασία, δεν έχει νόημα η θέση σε […]

MONEY – „Suicide Songs“   Θα  αποφύγω την ροπή να γράψω μιά σαχλαμάρα του στυλ  „μπάντα από το Manchester, τραγούδια αυτοκτονίας κλπ“.  Ο ήχος  τoυς ως επί το πλείστον είναι βαθύτατα αμερικάνικος, άλλοτε βελβετικός και […]

Disclaimer, ακολουθεί κείμενο με πολλές άγνωστες λέξεις. Μετά το καλοκαίρι λοιπόν η κατάσταση στο σπίτι έχει ως εξής.   Γραφείο. Μπαμπάς (aka indictos) κάτι post punk κάτι κιθάρες, κόλλημα με Sunflower Bean, Cabbage, Partybaby Σαλόνι. […]

Liebe – “Revolution of Love”   Χωρίς να αποτελεί ηχητική επανάσταση είναι με απόσταση ο καλύτερος του δίσκος σε όλα τα επίπεδα. Liebe zum lieben.