Από μικρός ήθελα να γίνω ροκ σταρ.
Έκατσα λοιπόν και κουτσά στραβά έμαθα να παίζω ντραμς (λάθος επιλογή, πόσους ντράμερ ροκ σταρ ξέρετε; δύο, τρείς κανέναν;).
Κατάφερα λοιπόν να γίνω ροκ σταρ στο σχολείο μου, πράγμα χρήσιμο για αρκετούς λόγους: γκόμενες, δικαιολόγηση απουσιών (ντεμέκ έκανα πρόβες) και όχι αποβολές για τα σκουλαρίκια.
Τραβούσα που και που και καμιά συναυλία μέσα στο σχολείο (κάτι Πολυτεχνεία, κάτι τέλος της χρονιάς ) με έδειξε και μιά φορά η ΥΕΝΕΔ να παίζω ντράμς σε συναυλία κανονική κατάφερα να κερδίσω το κύρος του καλλιτέχνη (και να περνάω τις τάξεις) και όλα πηγαίναν μιά χαρά.
Με το τέλος της ακαδημαϊκής μου καριέρας (το λύκειο δηλαδή), αποφάσισα να ακολουθήσω καριέρα ανέργου στας Αθήνας οπότε το όνειρο της καταξίωσης στο Ροκ στερέωμα πήγε περίπατο.
Εχθές λοιπόν πηγαίνοντας στην δουλειά με το λεωφορείο (και όχι με την λιμουζίνα σαν ροκ σταρ) έκατσα σε αυτές τις θέσεις που είναι αντικριστά ο ένας στον άλλον και δεν ξέρεις προς τα που να κοιτάξεις και αισθάνονται όλοι άβολα και κάνουν ότι χαζεύουν έξω αλλά στην πραγματικότητα σε κοιτάν από την αντανάκλαση του παραθύρου.
Κάθεται λοιπόν απέναντι μου μιά μάνα, από αυτές που μπορεί να τις περνάς είκοσι χρόνια αλλά όταν θέλουν να σου πουν κάτι σε φωνάζουν “νεαρέ” μαζί με το πεντάχρονο (όπως το έκοψα) παιδάκι της, το οποίο μόλις με βλέπει παθαίνει λαλά.
Αρχίζει να σκουντάει την μαμά του, να με δείχνει με τα μάτια του και να της λέει κάτι του στυλ ¨κοίτα αυτόν”.
Η μαμά αισθάνεται άβολα, προσπαθεί να το ηρεμήσει και εγώ για να την βοηθήσω κοιτάω προς τα έξω (ξέρετε σύστημα καθρέφτης).
Και τότε η μαμά πιστεύοντας ότι αφού δεν τους βλέπω, δεν θα τους ακούω κιόλας (μαλακία της, εδώ που τα λέμε) γυρνάει και λέει στο πιτσιρίκι το θεϊκό:
Άστον αυτόν, μην τον κοιτάς ΕΙΝΑΙ ΡΟΚ!!!
YES!!! Επιτέλους αναγνώριση.
