Dread Astaire Live χθες στο λιμάνι, στην αποθήκη Γ στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Έχω δεί τους Dread Astaire τρείς φορές τον τελευταίο χρόνο. Μπορώ να πω ότι χθές έδωσαν με διαφορά το καλύτερο live τους.
Με νέο κυρίως υλικό, ακόμα πιό κιθαριστικό ήχο, δεμένοι περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πολύ καλό ήχο και με όρεξη για να δώσουν το κάτι παραπάνω κατάφεραν να κερδίσουν το αρκετά, λόγω χώρου, ετερόκλητο κοινό.
Κάποιοι θεωρούν τις συναυλίες των Dread εξεζητημένες. Τους ξενίζει κυρίως το ότι η μπάντα μιλάει στα Αγγλικά τόσο με το κοινό όσο και μεταξύ τους, όπως και η χρήση nicknames. Νομίζω απλά ότι δεν έχει γίνει κατανοητό ότι όλο αυτό είναι μέρος μιας performance που χρησιμοποιεί με χιούμορ τα στερεότυπα και κλισέ της rock & roll σημειολογίας.
Αυτό που (τουλάχιστον σε μένα) βγαίνει, είναι ότι τα παιδιά ευχαριστιούνται πολύ αυτό που κάνουν, δεν ζουν από αυτό, αλλά ζουν για αυτό.
Ελπίζω το νέο υλικό που παίξαν χθές να το δούμε και ακούσουμε σύντομα γραμμένο (σε βινύλιο όπως πάντα).
UPDATE
To MIC έκανε ένα αφιέρωμα σε αγαπημένες συλλογές.
Οι δικές μου είναι ΕΔΩ (διαβάστε και των άλλων, υπάρχουν διαμάντια λέμε)
