Μιά από τις προσφιλείς εκφράσεις αυτού του ιστολογίου είναι ότι
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ.
Λοιπόν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ΥΠΑΡΧΕΙ και το καταλαβαίνεις εύκολα, γιατί η βλακεία περισσεύει.
Στα πενήντα λεπτά που έκατσα στο λιμάνι οπού φιλοξενούνται οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ έγινα μάρτυρας δύο καταστάσεων που δεν ήξερα αν πρέπει να τσατιστώ ή να γελάσω.
Το πρώτο ήταν με το που έφτασα στο λιμάνι. Έχω την εντύπωση ότι εκτός πιθανότατα από τους λιμενεργάτες και τους λιμενικούς κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να ξέρει το που ακριβώς είναι η κάθε αποθήκη. ΟΚ το λιμάνι της Θεσσαλονίκης δεν είναι και Πειραιάς, αλλά από την άλλη είναι καλό όταν περπατάς μέσα στο κρύο, να ξέρεις προς τα που πηγαίνεις.
Στόχος μου ήταν η αποθήκη Γ, η οποία για κακή μου τύχη ήταν η τελευταία από μιά σειρά κτιρίων και το τεράστιο C (c=Γ κατά των του φεστιβάλ) ήταν κρυμμένο πίσω από ένα φορτηγάκι που κατέβαζε, νομίζω, μπύρες.
Δεκαοκτώ κασκόλ (δύο μόνο Burberrys!!! ύποπτο αυτό) και τέσσερα παρτιζάνικα μπερεδάκια μετά, συνάντησα δύο σεκιουριτάδες οι οποίοι, ευγενέστατα μου έδειξαν που να πάω, όταν έφτασα ρώτησα μιά κοπέλα με καρτελάκι και ύφος υπεύθυνου, γιατί δεν βάζουν στην, έτσι και αλλιώς, μία είσοδο μια ταμπελίτσα που να δείχνει το που βρίσκονται οι αποθήκες. Μου απάντησε ότι υπάρχουν άλλες κοπέλες (χωρίς ύφος υπεύθυνου) που μοιράζουν χάρτες. Όταν της είπα ότι δεν είδα καμία μου είπε αφοπλιστικά ότι τους μοιράζουν ΜΟΝΟ το πρωί!!! (η περίπτωση να πάει κάποιος βράδυ μάλλον δεν πέρασε από το μυαλό κανενός)
Κρούσμα δεύτερο. Η συναυλία γινόταν σε ένα χώρο, όπου μπροστά στην σκηνή υπήρχε ένας κόκκινος πλαστικός τάπητας ο οποίος οριοθετούσε τον χώρο που θα στέκονταν οι θεατές. Αριστερά υπήρχαν κάποια δωματιάκια κλεισμένα με μια πλαστική κουρτίνα τα οποία αγνοώ το τι είχαν μέσα απλά έγραφαν από έξω ΕΚΚ. Δεξιά της σκηνής υπήρχε ένας άδειος χώρος στρωμένος με μιά φτηνή μοκέτα οπού υπήρχε ένας καναπές, ένα άδειο τραπεζάκι, ένα σταντ με ένα τασάκι πάνω του, και μια LCD TV βιδωμένη στον τοίχο.
Κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό μου, πήγα προς τον χώρο με την μοκέτα για να μην είμαι μπροστά στα ηχεία και ξαφνικά έρχεται ένας σεκιουριτάς και μου λέει ότι απαγορεύεται να πατάω εκεί. Τον κοιτάω έκπληκτος και μου δείχνει το κόκκινο πλαστικό (μισό μέτρο μακρυά) -Ως εκεί μου λέει!!!
Anw Τελειώνει η συναυλία και αρχίζουν να σκουπίζουν, βαστάω ένα τσιγάρο που έχει τελειώσει, όπως πάω να φύγω πλησιάζω το στάντ για να σβήσω το τσιγάρο στο τασάκι, έρχεται ο τύπος εκνευρισμένος και μου λέει: – Σας είπα απαγορεύεται κύριε (το “κύριε” έτσι όπως μόνο οι σεκιουριτάδες και οι αστυνομικοί λέν) Παίρνει το, έτσι και αλλιώς γεμάτο τασάκι, και το κρύβει!!!
-Και τι να κάνω το τσιγάρο; του λέω
-Πέτα το εκεί (και μου δείχνει τον κόκκινο πλαστικό τάπητα)
