Οι Joy Division ήταν για την γενιά μου μιά από τις πιό αγαπημένες αλλά και ταυτόχρονα μιά από τις πιό αινιγματικές μπάντες.
Αινιγματικές, επειδή δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο το τι ακριβώς πρέσβευαν οι Joy Division.
Το πώς ας πούμε μιά, punk αρχικά, μπάντα κατάφερε να γράψει τόσο καταθλιπτική μουσική, έχοντας ταυτόχρονα τόσο χορευτικό ήχο.
Ή ας πούμε πως μιά μπάντα που τα μέλη της είχαν εμμονή με τις ναζιστικές παρελάσεις, τις ναζιστικές στολές και με το όνομα Joy Division (και Νew Οrder αργότερα), και με κοινό στις συναυλίες τους κυρίως μέλη του National Front, δήλωναν ότι ΔΕΝ είναι ναζί.
ή αν η καταπληκτική μουσική του ήταν αποτέλεσμα της εμμονής του Curtis να μείνει γιά πάντα γνωστός βγάζοντας τον Ένα και Μοναδικό τέλειο δίσκο ή της επιμονής του Anthony Wilson να φτιάξει μιά πραγματικά μεγάλη μπάντα (φτάνοντας τον Curtis κυριολεκτικά στα όρια του)
Το Control πάντως του Anton Corbijn δεν απαντά σε τίποτα από αυτά.
Βασισμένη στο βιβλίο της χήρας του Curtis, Deborah, η οποία είναι και συμπαραγωγός, η Α/Μ ταινία προβάλει κυρίως την ασταθή αισθηματική ζωή του καλλιτέχνη και τα προβλήματα του γάμου του, προφανώς από την σκοπιά της (απατημένης) συζύγου.
Ο Curtis ερωτεύεται, παντρεύεται, απατάει, φτάνει σε δίλημμα, χωρίζει, τα ξαναφτιάχνει, φτάνει σε αδιέξοδο και αυτοκτονεί.
Ε, ανάμεσα σε όλα αυτά, κάνει και συναυλίες και πάει και στην δουλειά του. Παντού στην ταινία φαίνεται σαν η μουσική να βγαίνει μόνη της και ο Curtis να είναι εντελώς αμέτοχος.
Η ταινία είναι ένα όντως καλογυρισμένο αισθηματικό δράμα, οπού στην θέση του Curtis θα μπορούσε βέβαια να είναι ένας, ας πούμε, εμπορικός αντιπρόσωπος ή ένας πωλητής αυτοκινήτων.
Επειδή όμως ΗΤΑΝ o Curtis, ένας θρύλος της μουσικής, καλά θα ήταν να μαθαίνανε και κάτι παραπάνω γιά την Μουσική του.
Ο Sam Riley καταπληκτικός στον ρόλο του Curtis, από ένα σημείο και μετά μπαίνεις στο τριπ ότι είναι ο ίδιος.
Γενικά υπάρχει μεγάλη ομοιότητα των ηθοποιών με τα πραγματικά πρόσωπα τα οποία υποδύονται (αυτό δεν πρέπει να ήταν casting από ηθοποιούς, μάλλον από σωσίες) .
Και ένα αστείο (που μόνο στο Indiblog θα βρείτε)
Κάποια στιγμή, μετά από μια επιληπτική κρίση ο Sam Riley/Ian Curtis λέει ότι αισθάνεται καλύτερα, ο κυνικός μάνατζερ του απαντά πως θα μπορούσε να είναι και χειρότερα τα πράγματα, θα μπορούσε να είναι ο τραγουδιστής των Fall (Mark E. Smith).
Το αστείο είναι ότι ο Sam Riley στην ταινία 24 hour party people παίζει τον Mark E. Smith!!!
Το πολύ καλό Soundtrack μπαίνει στην θέση Νο 20 της λίστας που ετοιμάζει ο Gone4sure
Κάτω το τρέιλερ.
