Πέντε εβδομάδες στην πρώτη Δημοτικού.
Πέντε εβδομάδες σε ολοήμερο πιλοτικό σχολείο.
Δεν ήθελα να γράψω από τώρα για τα δεκάδες προβλήματα που καθημερινά βλέπω στο σχολείο των κοριτσιών μου τόσο σε υλικοτεχνική υποδομή όσο και στο ανθρώπινο δυναμικό και δεν αναφέρομαι μόνον στις ελλείψεις δασκάλων και προσωπικού αλλά και στις ανεπάρκειες ορισμένων. (αυτά εν καιρώ, και με πιό επίσημο και ελπίζω αποτελεσματικό τρόπο)
Δεν μπόρεσα όμως να μην γελάσω διαβάζοντας αυτό που ψάρεψα ψάχνοντας να βρώ το αναλυτικό πρόγραμμα του μαθήματος της πληροφορικής (το οποίο φυσικά δεν βρήκα, παρόλες τις χιλιάδες σελίδες pdf που κατέβασα με λόγια, λόγια, λόγια και ευχολόγια και για το οποίο μάθημα προβλέπω να ανεβάζω σειρά ποστ).
Έπεσα λοιπόν πάνω σε αυτό το έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας και δια βίου μάθησης, όπου κάτω από τον τίτλο ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Πρώτα ο Μαθητής, γράφει:
“Από το Σήμερα στο Νέο Σχολείο με Πρώτα τον Μαθητή
Επιγραμματικά : Ένα Σχολείο Χωρίς Τοίχους”
Ούτε παραγγελιά να το είχα.
Όντως το σχολείο μας (χτισμένο το 1932, στο οποίο πήγε δημοτικό και η μαμά μας ΚΑΙ η γιαγιά μας, Ναι αυτό που έρχεται και ψηφίζει ο Καραμανλής!) είναι Ένα Σχολείο Χωρίς Τοίχους, ένεκα που ο ένας έπαθε πέρυσι καθίζηση!!!
Τον στήριξαν πρόσφατα, αλλά επειδή την κάνουν σιγά σιγά και οι υπόλοιποι τοίχοι (και όχι και τόσο σιγά το πάτωμα) περιμένουμε τον εργολάβο να έρθει να τους φτιάξει και ζούμε ελπίζοντας να μην κάνει κανά σεισμό πάνω από 4,5 ρίχτερ, για να μην γίνει το σχολείο και στην πραγματικότητα “Δίχως Τοίχους”
Μέχρι τότε, διαβάζουμε και διασκεδάζουμε:
Το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες, και στην
κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο
εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το
ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός
υπολογιστής…
…η τσάντα μένει στο
σχολείο.
Καλά…τα λέμε.
