22/11/2026
Thessaloniki, GR – 15 C
Expand search form

Ζούμε ότι μας αξίζει

Διακόσιοι εβδομήντα μαθητές δηλαδή πεντακόσιοι πάνω κάτω γονείς και κηδεμόνες, σε ένα σχολείο του 1936 που ο ίδιος ο Δήμος χαρακτήρισε ακατάλληλο λόγω καθίζησης, όπου παιδί και δασκάλα τραυματίστηκαν από παράθυρο που έπεσε ΜΑΖΙ με την κάσα, όπου το (συνεταιριστικό) κυλικείο παραμένει εδώ και δέκα μήνες κλειστό λόγω κενού νόμου,  σε ένα σχολείο από το οποίο για να βγουν οι μαθητές (παιδάκια 6-12 ετών) όταν βρέχει απλώνουμε παλέτες γιατί έχει πάθει καθίζηση και η αυλή μπροστά στην καγκελόπορτα και γίνεται λίμνη, σε ένα σχολείο που αντιμετωπίζει εκτός από τα δικά του και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα υπόλοιπα σχολείο στην Ελλάδα, δεν βρέθηκαν ούτε τριάντα (αριθμός 30) άνθρωποι να ενδιαφερθούν να έρθουν στη γενική συνέλευση των γονέων και κηδεμόνων και ούτε καν εφτά (αριθμός 7) άτομα να απαρτίσουν ένα ψηφοδέλτιο για το προεδρείο του συλλόγου.

Και μετά ΜΕ λες μαλακίες για αλληλεγγύη, αυτοδιαχείριση, κοινωνικότητες και…πίτσες μπλε.

Θλίψη μόνο 😦

Previous Article

Στα ΕΛΤΑ

Next Article

Για να το λέει το Mega…

You might be interested in …

Ξεκάθαρα Stage

Ποιό είναι το σωστό; Τι να διαλέξουμε από τα δύο; Το Stage (Αγγλιστί Στέιτζ) γιά (ή) το Stage (Γαλλιστί Σταζ); Τι να ΣΕ πω και εγώ τώρα; Στάζ’ δε σταζ’ εμείς πάλι στην απέξω είμαστε!!! […]

Γιατί Νίκησε ο Ομπάμα

Ως γνωστόν το INDIBLOG είχε δώσει την στήριξή του στο δίδυμο Mccain/Palin. Παρόλη την πικρή γεύση της Ήττας, σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι και κάνουμε την πρώτη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος των ΗΠΑ (ΕΠΑ για να […]

90 Hours (από τσιγάρο σε τσιγάρο)

ΟΚ δεν θα πάμε και για Oscar,  οι δικές μου 90 Ώρες είναι πιο λίγες και λιγότερο εντυπωσιακές από τις 127 της ταινίας, αλλά είχαν και αυτές την δική τους αγωνία.   Σάββατο πρωί γυρνάω […]