Διακόσιοι εβδομήντα μαθητές δηλαδή πεντακόσιοι πάνω κάτω γονείς και κηδεμόνες, σε ένα σχολείο του 1936 που ο ίδιος ο Δήμος χαρακτήρισε ακατάλληλο λόγω καθίζησης, όπου παιδί και δασκάλα τραυματίστηκαν από παράθυρο που έπεσε ΜΑΖΙ με την κάσα, όπου το (συνεταιριστικό) κυλικείο παραμένει εδώ και δέκα μήνες κλειστό λόγω κενού νόμου, σε ένα σχολείο από το οποίο για να βγουν οι μαθητές (παιδάκια 6-12 ετών) όταν βρέχει απλώνουμε παλέτες γιατί έχει πάθει καθίζηση και η αυλή μπροστά στην καγκελόπορτα και γίνεται λίμνη, σε ένα σχολείο που αντιμετωπίζει εκτός από τα δικά του και όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τα υπόλοιπα σχολείο στην Ελλάδα, δεν βρέθηκαν ούτε τριάντα (αριθμός 30) άνθρωποι να ενδιαφερθούν να έρθουν στη γενική συνέλευση των γονέων και κηδεμόνων και ούτε καν εφτά (αριθμός 7) άτομα να απαρτίσουν ένα ψηφοδέλτιο για το προεδρείο του συλλόγου.
Και μετά ΜΕ λες μαλακίες για αλληλεγγύη, αυτοδιαχείριση, κοινωνικότητες και…πίτσες μπλε.
Θλίψη μόνο 😦
