Έξω (και πέρα) βρέχει.
Μέσα, στα ΕΛΤΑ Καλαμαριάς, καμιά τριανταριά νοματαίοι περιμένουμε, με το χαρτάκι προτεραιότητος στο χέρι, να εξυπηρετηθούμε.
Εμφανίζεται πενηνταπεντάρης (τύπου βιοτέχνης εποχής Τσοβόλα Δώστα Όλα), σκύβει δίπλα στο καλαθάκι απορριμάτων δήθεν ότι δένει το κορδόνι του και πηγαίνει κατευθείαν στο γκισέ.
Δίνει ένα κατατσαλακωμένο χαρτάκι προτεραιότητας στον υπάλληλο ο οποίος του λέει “η σειρά σας πέρασε κύριε”
-“Καλά δυο λεπτά βγήκα έξω και έχασα την σειρά μου;”
– “Τι λέτε κύριε; το νούμερο σας πέρασε δύο ώρες πριν”
Ψιλοστέκεται αμήχανος και τελικά βάζει τα χαρτιά του (ή ότι ήθελε να στείλει τέλος πάντων, δεν έβλεπα καθαρά) μπροστά στον υπάλληλο μπας και καταφέρει να τον ψήσει.
Αμάσητος αυτός του κάνει νόημα “όχι!”
– “Και τι να κάνω εγώ τώρα”
– “να βγάλετε καινούργιο νούμερο από το μηχάνημα”
-“και που είναι το μηχάνημα;” (θεός λέμε, ένα λεπτό πριν έλεγε ότι είχε βγάλει νούμερο και έχασε την σειρά του)
Με τα πολλά πάει στο μηχάνημα, κοντοστέκεται λίγο και σηκώνεται και φεύγει τσατισμένος μουρμουρίζοντας τα γνωστά… “δεν υπάρχει κράτος, στη Γερμανία μπλα, μπλα, μπλα…”
