Στα 18 χρόνια της καριέρας μου την νύχτα έχω δουλέψει με πάνω από 1000 άτομα.
Μόνο φέτος, στους 4,5 μήνες αυτής της σεζόν, έχω ήδη δουλέψει με πάνω από 50.
Εκτός από 5-6 άτομα που δουλεύουμε μαζί πιό συχνά, τους υπόλοιπους δεν ξέρω καν πως τους λένε.
Συνήθως φωνάζω τους μπάρμαν “Γιώργο” (δεν ξέρω γιατί, αλλά το Γιώργος μου κάνει για μπάρμαν) ενώ τις σερβιτόρες συνήθως Μαρία. Υπάρχει ένα πρόβλημα με τις βοηθούς, γιατί δουλεύουμε 6 ώρες, κολλητά μέσα σε ένα τετραγωνικό μέτρο και όσο να πείς το “Ε” δεν είναι ο πιό ευγενικός τρόπος προσφώνησης. Με τις βοηθούς συστήνομαι συνήθως. Τζάμπα βέβαια, γιατί οι βοηθοί αλλάζουν κάθε βδομάδα, αλλά έστω και γιά μία φορά οι έξι ώρες είναι πολλές, οπότε όλο και μιά μαλακία θα πείς, όλο και κάποια πλάκα θα κάνεις και όλο και κάποιο τραγούδι θα μου ζητήσει.
Λίγες μέρες πριν δούλεψα με βοηθό ΕΜΟ (στο Ντεπώ το προφέρουμε Ίμοου).
Παρόλο που το πρωτοποριακό αυτό ιστολόγιο έχει ήδη ασχοληθεί με το φαινόμενο ΕΜΟ από το καλοκαίρι (πρώτο από όλους, μπλά μπλά μπλά) δεν μπορώ να πώ ότι έχω αποκτήσει την πείρα για το άν κάποιο ΕΜΟ είναι αυθεντικό ή όχι.
Το κοριτσάκι πάντως που δούλεψα μαζί πρέπει να ήταν. Όχι μόνο είχε το βλέμμα την εμφάνιση, αλλά και επί οχτώ ώρες, μέχρι τις έξι το πρωί δεν είπαμε ούτε μία λέξη. Όταν λέμε ούτε μία, εννοώ τίποτα, ντιπ.
Σε πλήρη αντίθεση βέβαια με έτερο ΕΜΟ, πελάτισσα αυτήν την φορά, η οποία παρόλο που είχε όλο το (εμφανισιακό) πακέτο δεν έβαλε όλο το βράδυ γλώσσα μέσα, χόρεψε από No Pussy Blues έως Beggin’ (ειδικά αυτό) και κατά τις τέσσερις το βράδυ ρώτησε την παρέα της αν θα πάν στα μπουζούκια (πήγαν).
Αποφάσισα λοιπόν ότι αυτή θα ανήκει στην κατηγορία BouzoukEMO, (στο Ντεπώ θα το προφέρουμε Μπουζουκίμοου).
