Οι Bauhaus ήταν από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα στην ζωή μου.

Έτσι ξερά.

Το live τους στο Σπόρτινγκ  ήταν το πικ της εφηβείας μου.

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις στο σπίτι μου είναι μιά τεράστια αφίσα από την περιοδεία τους στην Αγγλία για το Mask.

Την ανατριχίλα, την ένταση και το πάθος που μου προξενούσαν δεν την ξεπέρασα ποτέ.

Ξεπέρασα βέβαια, όλο το άλλο πακέτο. Πόζα, ύφος, χαίτες, βάτες, μπλουζάκια δίχτυα, μαύρη μαυρίλα, νυχτερίδες και αράχνες γλυκιά μου.

Η μουσική τους λειτουργούσε κυρίως μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Κάποια τραγούδια τους στέκουν, ακόμα και σήμερα, έξω από το πλαίσιο αυτό, αλλά κυρίως λόγω προσωπικών βιωμάτων παρά σαν μουσική πρόταση.

Όταν ακούγαμε Bauhaus, οι Beatles για παράδειγμα,  ήταν αρχαία ιστορία. Κανείς δεν άκουγε κάτι τόσο παλιό.  Είχαν μόλις 7 χρόνια που είχαν διαλύσει.

Οι  Bauhaus διέλυσαν πριν 25 ολόκληρα χρόνια!!! και αποφάσισαν 25 χρόνια μετά να βγάλουν νέο δίσκο!!!

Είναι προφανές ότι 25 χρόνια μετά, πολλά αν όχι όλα, έχουν αλλάξει. Το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν οι  Bauhaus είναι μακρινό παρελθόν. Δεν είναι μόνο θέμα στυλ. Είναι και θέμα μουσικής. Η κιθάρα του Ash 25 χρόνια πρίν ήταν (σχεδόν) πρωτοπορία (πρώτος διδάξας βέβαια ο Adrian Belew), σήμερα είναι όχι μόνον ξεπερασμένη, αλλά γραφική. Οι φωνητικές ακροβασίες του Murphy δεν έχουν λόγο ύπαρξης, και οι συνθέσεις στις καλύτερες στιγμές τους απλά θυμίζουν (κακό) Bowie της δεκαετίας του ’80.

Άν κάποιο άλλο γκρούπ είχε βγάλει αυτόν τον δίσκο, θα έλεγα ότι είναι κολλημένο με τα ΄80ς και θα το έβρισκα  μάλλον γελοίο, επειδή όμως είναι οι Bauhaus, το βρίσκω θλιβερό.    😦

ΕΔΩ το μόνο κάπως ενδιαφέρον τραγούδι (λέμε τώρα)