ή όταν το Hollywood ανακάλυψε τον Δαλιανίδη.
Στην Σκόπελο φέτος, δύο ήταν τα πράγματα που έπρεπε οπωσδήποτε να κάνεις ώστε να είσαι στο πνεύμα του νησιού.
Να πας στα μπουζούκια που τραγουδάει ο Πρόδρομος (χαμένος αλλά όπως με διαβεβαίωσαν ηθικός νικητής τηλεοπτικού ριάλιτυ και νυν TV μαϊντανός persona και τραγουδιστής και τοπικός ήρωας, γνωστός και σαν ο Ωραίος Σκοπελίτης)
και να πάς να δείς το ΜΑΜΜΑ ΜΙΑ, κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού μιούζικαλ το οποίο γυρίστηκε στην Σκόπελο και την οποία ο τοπικός θερινός κινηματογράφος προβάλει ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ από τις 3 Ιουλίου έως (φαντάζομαι) μέχρι να φύγει και ο τελευταίος τουρίστας από το νησί.
Λόγω τεχνικών δυσκολιών δεν πήγαμε στο πρώτο (έχω μιά βαριάς μορφής αλλεργία στα μπουζούκια που μπορεί να προκαλέσει αιφνίδιο θάνατο {δικό μου ή των γύρω μου}), οπότε αποφασίσαμε να πάμε στο δεύτερο, έτσι ώστε να έχουμε μάτια να αντικρίσουμε τους ντόπιους. Χώρια δλδ που αφίσες κάθε 5 μέτρα μας το θύμιζαν. Ακόμα και στο Δημαρχείο είχαν αναρτήσει πανώ (banners που λέμε και στο εξωτικό Ντεπώ)
Ο Σινεμάς (sic) ήτο κατάμεστος. Τόσο πολύ που καθυστέρησε η έναρξη μέχρι να φέρουν εξτρά καρέκλες από μιά αποθήκη και έμεινε και κόσμος από έξω.
Και άρχισε η ταινία και παρόλο που ανέκαθεν ΜΕ άρεσαν οι ΑΒΒΑ (έχομεν και τα βινύλια αγορασμένα από τα τότες) από τα δέκα πρώτα λεπτά ήθελα να φύγω.
Το σενάριο παιδαριώδες. Η αναλογία διαλόγων προς μουσική πρέπει να ήταν 1/10 και από αυτά τα λίγα λογάκια το 90% ήταν οι λέξεις “Γάμος”, “Πρόσκληση”, “Μπαμπάς”, “Αγαπώ”. “Ντόνα”.
Η Σκόπελος (Kalokairi Island στην ταινία) λειτουργεί σαν (ωραίο) φόντο αλλά δεν παίζει κανέναν ρόλο στην ταινία. Τα στερεότυπα κλασικά. Οι Έλληνες ζουν στην δεκαετία του ’50. Έχουν μουστάκια, φορούν μαντίλες, κυκλοφορούν με γαϊδάρους ή στην καλύτερη με αυτοκίνητα του ’50, ταξιδεύουν με καΐκια ο ένας πάνω στον άλλον και γενικά παίζουν τον ρόλο του ιθαγενή. Το μόνο πράγμα που κάπως δείχνει ότι είμαστε στο 2008 είναι όταν μας δείχνουν ότι οι Έλληνες πίνουν μπύρα ΜΥΘΟΣ (και μας το δείχνουν συχνά)
Η μουσική συμπαθητική αλλά από ένα σημείο και μετά κουραστική. Όσο και να ΣΕ αρέσουν οι ABBA κάποια στιγμή μπουκώνεις.
Τα χορευτικά άπειρα. Ανά πάσα στιγμή περίμενες τον Βαγγέλη Σειληνό, τον Φώτη Μεταξόπουλο και την Νάντια Φοντάνα να εμφανιστούν.
Η Meryl Streep, η οποία γενικά στις κωμωδίες της μάλλον έχει ατυχήσει, είναι εξαιρετική. Τραγουδά, χορεύει και παίζει καταπληκτικά. Τόσο πολύ που σε πιάνει μελαγχολία και αναρωτιέσαι το τι δουλεία έχει αυτή η ηθοποιάρα σε αυτήν την παπαριά. Το ίδιο ισχύει και για τον Stellan Skarsgård (Dogville, insomnia, Δαμάζοντας τα Κύματα).
Η ταινία υποτίθεται είναι κωμωδία, παρόλα αυτά, εκτός από κάτι πιτσιρίκια που γελούσαν με κάτι μπούρδες, το μόνο σημείο που γέλασαν όλοι ήταν στους τίτλους του τέλους και όχι μόνο από ανακούφιση αλλά γιατί όντος υπάρχει μιά αστεία σκηνή.
Παρόλο τον ολοφάνερο gay προσανατολισμό της ταινίας (όλα τα αποτριχωμένα αγόρια ήταν μονίμως ημίγυμνα, βρεγμένα ή ιδρωμένα {δύο από αυτά τα φτιάχνουν κιόλας}, οι μεγάλες σε ηλικία ηθοποιοί ντυμένες σαν drag queens και οι πιτσιρίκες απλά ζουν στην σκιά), δεν φάνηκε να συγκινεί ούτε το gay ζευγάρι που καθόταν μπροστά μου, οι οποίοι έφυγαν όπως και οι υπόλοιποι μάλλον απογοητευμένοι.
Εν κατακλείδι, δείτε την ταινία σε DVD στο σπίτι, με κοκτέιλ δίπλα σας, το δάκτυλο έτοιμο στο fast forward και περάστε ένα χαλαρό 45λεπτο ( τα 108 λεπτά που κρατά η ταινία είναι πάρα μα πάρα πολλά)
