Σαν άνθρωπος έχω πολλά κολλήματα. Σαν μουσικόφιλος ακόμα παραπάνω.
Ακούω ας πούμε μουσική ΜΟΝΟ από την Μεγάλη Βρετανία.
Το να βρεί κάποιος Αμερικάνικο τραγούδι ή μπάντα στο Playlist μου ή στην δισκοθήκη μου είναι αρκετά δύσκολο. Τα εκτός νησιού πράγματα που ακούω μετριούνται στα δάχτυλα των δυό μου χεριών. (Velvet, Sonic Youth, Pixies, Birthday Party άντε και 5-6 ακόμα).
Επίσης δεν ακούω βαθιές/βραχνές/μπαρουτοκαπνισμένες/αλκοολικές/πονεμένες φωνές (ούτε Tom Waits ούτε Leonard Cohen ούτε Johnny Cash ούτε τπτ).
Βαριέμαι απίστευτα τις κιθάρες και ειδικά το slide στις κιθάρες (μιλάμε για αλλεργία).
Δεν με αγγίζουν εδώ και χρόνια τα μπλούζ του Αμερικάνικου Νότου. Ντιπ.
Υπό αυτές τις συνθήκες το Sunday at devil dirt των Isobel Campbell & Mark Lanegan όχι μόνο δεν θα έπρεπε να ανέβει στα πλατώ μου, αλλά ούτε καν να μπει στο σπίτι μου.
Να φταίει που (όλως παραδόξως) γουστάρω τον Λάνεγκαν; (το Bubblegum είναι από τους ΠΟΛΥ αγαπημένους μου δίσκους) Να φταίει ότι ο δίσκος παρότι 100% Αμερικάνικος είναι ουσιαστικά δημιουργία της Isobel Campbell η οποία, όσο να πεις Σκωτσέζα είναι και κάτι φέρνει μαζί της από το Νησί;
Το θέμα είναι ότι και μόνο για το The Raven, ένα από τα καλύτερα φετινά τραγούδια, (μιλάμε για τεράστια κλάψα), ο δίσκος παίρνει μιά θέση στην 20άδα μου.
