Κάθε μέρα που περνάει αισθάνομαι πιό άδειος.
Από την Πέμπτη που βγήκα από το σπίτι μου είναι απίστευτο το τι μαλακίες ακούν τα αυτιά μου.
Διάβασα πολλά στα μπλογκς (κάποια καλά κείμενα, κάποια εξωφρενικά). Είδα και άκουσα για ώρες ειδήσεις και τον κάθε μαλάκα να λέει την γνώμη του.
Όλα ωχριούν μπροστά στις μαλακίες που λέει και πιστεύει (!!!) ο απλός κόσμος.
Από το κλασικό “μιά χούντα μας χρειάζεται”, στο “εάν μου σπάσουν το αμάξι θα βρώ όπλο και θα τους σκοτώσω” ( α) στην Σαλονίκη έσπασαν τρία (αριθμός 3) αμάξια, β) της το πήρε ο μπαμπάς της) έως “400.000 (ναι τετρακόσιες χιλιάδες) παιδιά σκοτώνονται κάθε μέρα, τι θα κάνουμε; κάθε μέρα θα τα σπάμε;” (στην παρατήρηση μου ότι εάν σκοτώνονταν 400.000 παιδιά την μέρα δεν θα υπήρχαν καθόλου παιδιά μέσα σε λίγους μήνες μου απάντησε “ε καλά, τον χρόνο τότε” και συνέχισε)
Άνθρωπος μου έλεγε στα σοβαρά ότι οι έμποροι έσπαγαν τα μαγαζιά μόνοι τους, επειδή κατάλαβαν ότι δεν θα έχει δουλειά τα Χριστούγεννα λόγω της κρίσης και ήθελαν να πάρουν αποζημίωση!!!
Έχω το “προνόμιο” δύο φορές την ημέρα να έρχομαι σε επαφή με ταξιτζήδες, οι οποίοι ταξιτζήδες τις ημέρες αυτές έχουν πάθει παράκρουση. Ακόμα και αν δεν τους πείς ούτε μία λέξη σου κάνουν ανάλυση των επεισοδίων και της πολιτικής κατάστασης βάζοντας την δική τους προσωπική πινελιά (=μαλακία) στα γεγονότα.
Παρασκευή ξημερώματα ταρίφας μου είπε ότι έχουν έρθει στην Θεσσαλονίκη χίλιοι (αριθ. 1000) Ιταλοί Αναρχικοί και ότι αυτοί είναι που τα σπάνε. (Λέτε να γύρισαν οι Καρμπονάροι; )
Όταν τον ρώτησα καλά πως ήρθαν δίχως να τους πάρει κανένας χαμπάρι, χίλιοι άνθρωποι (έστω και αναρχικοί) όσο να πείς φαίνονται, μου απάντησε ότι ήρθαν κρυφά το βράδυ με πλοίο!!!
Ζούμε μεγάλες στιγμές ρε πούστη μου.
.
Κάθε μέρα που περνάει αισθάνομαι πιό άδειος. Και μόνος.
The Who
