Σίγουρα θα έχετε ακούσει για τον τύπο του άντρα που προσέχει την εμφάνιση του. Πιθανόν να ξέρετε και κάποιον.
Λοιπόν σίγουρα αυτός ο τύπος ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ.
Πιθανότατα είμαι ακριβώς το ανάποδο.
Δεν το λέω τόσο από άποψη εμφάνισης. Έτσι και αλλιώς όλα μου τα ρούχα μέσα έξω, πάνω κάτω είναι μαύρα, οπότε το γεγονός ότι δεν κοιτάω ποτέ στον καθρέφτη έχει λιγότερο ρίσκο (εάν εξαιρέσεις βέβαια ότι καμιά φορά βγαίνω με τις μπλούζες ανάποδα αλλά οκ και από μέσα μαύρες είναι).
Το λέω από άποψη προσωπικής φροντίδας (sic).
Εννοώ τέλος πάντων ότι αγνοώ οτιδήποτε έχει σχέση με καλλυντικά.
Όταν παντρεύτηκα για παράδειγμα αγόρασα (με έβαλαν να αγοράσω για να είμαι ακριβής) μία κρέμα για μετά το ξύρισμα. Την πέταξα, σχεδόν γεμάτη, πριν μερικά χρόνια όταν ανακάλυψα ότι ήδη είχαν περάσει οκτώ (αριθμ. 8 ) χρόνια από τότε που είχε λήξει!!!
ή ας πούμε ένα διάστημα έβριζα ότι το νερό της Θεσσαλονίκης είναι πολύ “σκληρό” και δεν κάνει αφρό και ότι τα μαλλιά μου είναι πολύ λιπαρά. Αποδείχτηκε ότι απλά λουζόμουν με ένα conditioner (ενώ θα έπρεπε να χρησιμοποιώ το άλλο μπουκαλάκι που γράφει em sambou em conditioner).
Προφανώς τις αγορές των καλλυντικών τις κάνει η σύζυγος.
Τις σπάνιες περιπτώσεις που θα χρειαστεί να ψωνίσω κάτι τέτοιο εγώ, έχω σαν αποκλειστικό κριτήριο το…δώρο που δίνει κάθε εταιρία. Έχω βρεθεί δλδ με 2 1/2 λίτρα αφρόλουτρου με άρωμα κεράσι το οποίο συνδυαζόταν αρμονικά με το άρωμα φράουλας που ανέδυε το 1 1/2 λίτρου σαμπουάν που επίσης είχα βρεί ευκαιρία με μιά ομπρέλα δώρο. (btw δεν χρησιμοποιώ ποτέ ομπρέλα, δεν ταιριάζει με την macho man εικόνα μου την οποία διατηρώ ακόμα και όταν μυρίζω φράουλα/κεράσι).
Τις τελευταίες μέρες μου συμβαίνει κάτι ανησυχητικό.
Μυρίζω…εκκλησία.
Σε μία ακόμα επιτυχημένη αγορά, πήρα ένα αφρόλουτρο που έδινε δώρο ένα αποσμητικό.
Ανοίγει παρένθεση. Ακολουθεί μεγάλο ερώτημα της ζωής:
Μεγάλο ερώτημα της ζωής.
Αφού αγοράζεις αφρόλουτρο πάει να πει ότι θα κάνεις μπάνιο, άρα το αποσμητικό είναι άχρηστο (εκτός αν το βαφτίσεις αποσμητικό χώρου.)
Πρέπει να το ψάξω αυτό. Κλείνει η παρένθεση.
Κάνω λοιπόν μπάνιο και αρχίζει και μυρίζει κάτι σαν κεριά και λιβάνια!!!
Στην αρχή αναστατώθηκα γιατί νόμισα ότι πέθανα, πράγμα όσο να πεις δυσοίωνο, γιατί το να πεθαίνεις κάνοντας μπάνιο δεν είναι καθόλου macho.
Μετά το πρώτο σοκ κατάλαβα ότι φταίει το αφρόλουτρο. Διάβασα το (μαύρο btw) μπουκάλι και απλά έγραφε την μάρκα και από κάτω Instinct!!!.
Τι ένστικτο είναι αυτό που μυρίζει κηδεία; σκέφτηκα και είπα Τι ένστικτο είναι αυτό που μυρίζει κηδεία γαμώ το αφρόλουτρο μου μέσα; (το γαμώ το αφρόλουτρο μου μέσα το είπα δίχως να το σκεφτώ, βγήκε αυθόρμητα ένεκα που με χτύπησε η αντρίλα στο κεφάλι)
Η απάντηση ήρθε ψές (χθές) που όπως γράφω στο προηγούμενο ποστ είδα το Ed Wood, τον Bela Lugosi και μετά άκουσα Bauhaus.
Είναι αφρόλουτρο για Gothic τύπους (άντε το πολύ πολύ για ΕΜΟ).
Κάνεις μπάνιο και συνδυάζεις το μαύρο ΤΙ-ΣΚΛΗΡΟΣ-ΠΟΥ-ΕΙΝΑΙ-Ο-ΚΟΣΜΟΣ λούκ με άρωμα κηδείας!!!
Α ρε και να το ξέραμε στα νιάτα μας…
