Έβλεπα πριν λίγο την ταινία του Tim Burton, Ed Wood.
Δεν θέλω να μιλήσω για την (καλή έτσι και αλλιώς) ταινία.
Σκεφτόμουν απλά το πόσο η μουσική αλλάζει την ζωή ενός ανθρώπου, το πως αυτή γίνεται ένα όχημα που σε ταξιδεύει όχι μόνο στην αισθητική και στον πολιτισμό, αλλά και στην ιστορία, την πολιτική αλλά και καμιά φορά στην καταστροφή.
Όταν οι Bauhaus έβγαλαν το τραγούδι Bela Lugosi’s Dead το 1979 ήμουν 13 ετών. Δεν ήξερα ούτε ποιός ήταν ο Bela Lugosi ούτε τι ήταν το Bauhaus.
Εξ αιτίας τους έμαθα και τα δύο. Το Bauhaus με έβαλε σε έναν εντελώς άγνωστο σε μένα κόσμο, στον κόσμο του Design που για κάποια χρόνια έγινε και επαγγελματική μου επιλογή και το Bela Lugosi’s Dead με έβαλε στον κόσμο των b movies, ο οποίος δεν με μάγεψε αλλά μου άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τις ταινίες γενικά, να προσέχω πράγματα όπως παραγωγούς, editors και άλλα τέτοια τεχνικά.
Δεν ξέρω αν η επιρροή που είχε η μουσική επάνω μου ήταν θέμα γενιάς, δεν ξέρω καν αν ανήκω στον μέσο όρο της γενιάς μου. Ξέρω πάντως ότι δίχως το μαγικό αυτό ταξίδι (πέρα από τις κακοτοπιές που ήταν πολλές και κάποιες με κυνηγάν ακόμη) θα ήμουν ένας άλλος άνθρωπος. (καλύτερος; χειρότερος; who gives a fuck).
Το βίντεο είναι από μιά εκτέλεση του Bela Lugosi’s Dead στο Λονδίνο το 1982. Λίγους μήνες μετά τους είδα να το παίζουν πολύ καλύτερα στο Σπόρτιγκ στην Αθήνα σε μια ιστορική συναυλία που για μας τους 100+ Σαλονικιούς που κατεβήκαμε να τους δούμε ήταν και μια απίστευτη περιπέτεια. (Αρκεί μόνο να πώ ότι το τρένο, που είχαμε κυριολεκτικά καταλάβει, έκανε για να φτάσει πάνω από 15 ώρες!!!)
.
