01/09/2026
Thessaloniki, GR 31 C
Expand search form

Η αστακομακαρονάδα του φτωχού

spaghetti sans homard

Επειδή τώρα με το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα έχουν ολοφάνερα αλλάξει προς το καλύτερο, πρέπει να αρχίσουμε σιγά σιγά να τροποποιούμε τις συνήθειες μας στα νέα (σοσιαλιστικά) δεδομένα.
Αρχίζουμε λοιπόν από απλές καθημερινές συνήθειες όπως η διατροφή.
Τέρμα τα απλά φτωχικά γεύματα που μας προσέφερε η επάρατος Δεξιά.
Κάτι απλές μακαρονάδες, κάτι σκέτο από γιουβέτσι και κάτι φασόλια μαυρομάτικα να τα ξεχάσετε.

Ξεκινάω από μιά απλή συνταγή για μιά καθημερινή, απλή, οικονομική αστακομακαρονάδα.

Σε μέτρια κατσαρόλα βράζουμε 1,269 λίτρα νερό.
Όταν αυτό βράσει ρίχνουμε αλάτι και τα μακαρόνια μας.
Χρησιμοποιούμε ότι μακαρόνι θέλουμε, αν και εγώ θα πρότεινα “βίδες” γιατί λόγω ονόματος ΜΕ κάνουν πιό πολύ σε Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό.
Τα βράζουμε για 7 λεπτά, εάν θέλουμε να το παίξουμε γκουρμέ και να μην μας αρέσουν ή 11 για να πάμε σύμφωνα με τις οδηγίες χρήσης ή 13 για να φάμε σαν άνθρωποι.
Τα στραγγίζουμε και (ΠΡΟΣΟΧΗ) ΔΕΝ τα πλένουμε γιατί φεύγει το άμυλο, το οποίο δεν ξέρω σε τι χρησιμεύει αλλά καλό είναι να μην φύγει.
Βάζουμε στην κατσαρόλα βούτυρο και όταν αυτό κάψει ρίχνουμε τα στραγγισμένα αλλά όχι πλυμένα μακαρόνια και τα τσιγαρίζουμε.
Σερβίρουμε ζεστά με συνοδεία νερού (μισό μισό μην μας πονέσουν και τα λαιμά) και με μουσική υπόκρουση παλιών αγαπημένων χορευτικών remixes του Καζαντζίδη.
Καλή όρεξη.

Previous Article

Ξεφτίλα!!!

Next Article

Κύριε Uri Geller μου

You might be interested in …

ΚοψοΜΕΣΣΙάστηκαν

Αν ο Παναθηναϊκός (η ποιοτικότερη, κατά την γνώμη μου, ομάδα αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα) δεν μπορεί να παρακολουθήσει την ντεφορμέ (λέμε τώρα) Μπαρτσελόνα ούτε με τα μάτια, άστα να πάνε… Άσχετο αλλά η Μπάρτσα […]

Ο Λεωφορειόδρομος και μία ιδέα.

Κάτω από το σπίτι μου έχει γίνει εδώ και έναν περίπου χρόνο λεωφορειόδρομος. Γενικά οι οδηγοί τον σέβονται. Όχι όσο σε άλλα σημεία της πόλης (που υπάρχουν κάμερες ή/και τροχονόμοι) αλλά ΟΚ σπάνια κάποιος παρκάρει […]

I REMEMBER THE DAY JOHN LENNON DIED *

Πέρασαν κιόλας 26 χρόνια. Δεν με’νοιαξε τότε, ήμουν έφηβος punk. Δεν με νοιάζει ούτε σήμερα, ίσως να έχω σύνδρομο παρατεταμένης εφηβείας. Η ιδέα όμως του να σκοτώνω ότι δεν μου αρέσει ή δεν μπορώ να […]