Το Indiblog έχει μιά μικρή ψωνάρα με τα βραβεία Όσκαρ.
Παρόλο που η μουσική είναι η κύρια ασχολία μας δεν βλέπω ΠΟΤΕ τα μουσικά βραβεία κανενός είδους, σε αντίθεση με τα Όσκαρ που όποτε μπορώ βλέπω ΚΑΙ τις 7 περίπου ώρες της τελετής αλλά και όλη την γκλαμουριά με το κόκκινο χαλί κλπ.
Τέλος πάντων, φέτος αποφάσισα να δω όλες τις υποψήφιες ταινίες πριν την τελετή και έτσι εδώ και δύο μέρες που βγήκαν οι υποψηφιότητες βάλαμε μπρος.
Λοιπόν…
Φέτος οι υποψήφιες ταινίες στην κατηγορία Best Picture είναι 10 (!!!) και είναι οι εξής :
* “Avatar”
* “The Blind Side”
* “District 9”
* “An Education”
* “The Hurt Locker”
* “Inglourious Basterds”
* “Precious: Based on the Novel ‘Push’ by Sapphire”
* “A Serious Man”
* “Up”
* “Up in the Air”
από τις οποίες δέκα μέχρι χθές είχα δεί μόνον τις δύο (το παιδαριώδες Avatar και το παιδικό Up)
Ψες (χθές δλδ) είδα άλλες τέσσερις, έχοντας κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες.
Αγόρασα και έβρασα τέσσερα (αριθμ 4) κιλά πατσά (κάνοντας έτσι κλίμα να μην ΜΕ μιλάει κανένας), τρία (αριθμ 3) πακέτα τσιγάρα, συνέδεσα το DVD με το στερεοφωνικό, έκλεισα κινητά/σταθερά, έστειλα τα γυναικόπαιδα για ύπνο από τις δέκα και είδα με την σειρά:
1) Up in the Air του Jason Reitman.
Συμπαθητική ταινία τύπου ολίγον καταγγελτική (για τα δεδομένα του Hollywood), έξυπνο σενάριο, με τον George Clooney (εξαιρετικός) και την άγνωστη ως τώρα σε μένα θεά ηθοποιό Vera Farmiga.
2) A Serious Man των αδερφών Κοέν.
Παρόλο που λατρεύω τους αδερφούς Κοέν, η συγκεκριμένη ταινία μέχρι λίγο πριν το τέλος ανταγωνιζόταν μέσα μου με το Χαμένοι στην Μετάφραση για το βραβείο της πιό βαρετής ταινίας όλων των εποχών.
Το καλό ήταν ότι μιας και δεν γινόταν τπτ, μπόρεσα να φάω μέρος του πατσά που είχα ετοιμάσει συνοδευμένο με ένα ταμπουλέ που έκανα (εξαιρετικό) κατα την διάρκεια της ταινίας.
(το τέλος της ταινίας σώζει λίγο την κατάσταση, αλλά λίγο).
Επειδή στην ταινία έναν μικρό ρόλο έχει και ο Simon Helberg (ο οποίος σαν Howard Wolowitz είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας στο The Big Bang Theory) έβαλα και είδα το 14ο φετινό επεισόδιο (χάλια, η σειρά όσο πάει φθίνει).
3) “An Education” της Lone Scherfig.
Οι περιπέτειες μιας Αγγλίδας μαθήτριας που θέλει να ζήσει την ζωή της.
Μακράν η καλύτερη ταινία της ημέρας. Εξαιρετική η Carey Mulligan (ελπίζω να πάρει το αγαλματάκι αν και βλέπω Μέριλ Στριπ) και όπως πάντα θεός ο Alfred Molina.
Και τέλος 4η ταινία το District 9 του Neill Blomkamp.
Μιά απλή καθημερινή ιστορία.
Ένα τεράστιο διαστημόπλοιο έχει παρκάρει για 20 χρόνια πάνω από το Γιοχάνεσμπουργκ και ένας τυπολάτρης υπάλληλος τίθεται επικεφαλής του σχεδίου εκκένωσης μιάς περιοχής από το 1,8 εκατομμύρια εξωγήινους κατοίκους της.
Πολύ αίμα, πολλά εφέ (παραγωγός ο Peter Jackson του “Άρχοντα” ΣΕ λέω αφού).
Η ταινία είναι 100 φορές καλύτερη από το ξενέρωτο Αβαταρ, αλλά περι ορέξεως… (ΜΕ άρεσε πάντως).
Αυτά. Πήγε τελικά 6:30 το πρωί, ξύπνησαν τα γυναικόπαιδα, πήγα για ύπνο και τώρα ξεκινάω τον δεύτερο γύρο.
