17-18 Μαΐου 1985. Στο Mad Club, που μόλις έχει πάει από την Πλάκα στην Συγγρού, παίζουν οι Television Personalities.
Την πρώτη μέρα έχουν support τους Mushrooms.
Καμιά 100 άτομα έχουμε κατέβει από την Σαλονίκη για το live. Οι περισσότεροι πήγαν αυτήν την πρώτη μέρα.
Καμιά δεκαριά άτομα πήγαμε την δεύτερη (για να τιμήσουμε και την 5η επέτειο του θανάτου του Curtis) που support ήταν οι Anti-Troppau Council. Χαμός στο live. Ο ένας πάνω στον άλλον. Όλοι να χορεύουν!
Μόλις όμως η παρέα του Ντρενογιάννη τελείωσε το σετ της, έγινε το απίστευτο.
Όλοι οι Αθηναίοι που ήταν μέσα στο Mad (είπαμε πήγαμε την λάθος μέρα) σηκώθηκαν και έφυγαν!!!
Ναι έφυγαν! και οι TVP έπαιξαν μπροστά σε 20 άτομα, σε εμάς τους δέκα Σαλονικιούς, σε καμιά 10 ακόμα οπαδούς τους από την Αθήνα και σε μία λιώμα γκόμενα που σερνόταν στο πάτωμα και φιλούσε τα πόδια του Treacy!!! (όταν είπα την φάση στον Treacy, 22 χρόνια μετά, το θυμόταν ακόμα!)
Ήταν η πρώτη φορά, στα 19 μου, που πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι η μουσική που πραγματικά αγαπάω δεν είναι δημοφιλής ούτε καν στους indie κύκλους.
Μιλάμε δλδ για εποχές που μόλις οι TVP είχαν βγάλει το αριστούργημα The Painted Word, που ο Alan Jenkins και οι Deep Freeze Mice, ο Lawrence και οι Felt, o Mark Astronaut μεσουρανούσαν (ΟΚ μεσουρανούσαν σε αυτό το μικρό σύμπαν που ονομάζαμε τότε Βρετανική Ποπ).
Λογικό είναι 25 χρόνια μετά, η μουσική αυτή να είναι ακόμα λιγότερο δημοφιλής (παρόλη την μυθολογία που μέσα στα χρόνια χτίστηκε γύρω της και παρόλες τις προσπάθειες της Sarah Records να την κοπιάρει σε έναν βαθμό).
Τι σε κάνει όμως το hype.
Μια γενιά πιτσιρικάδων Αμερικάνων, αρχίζει να εκτιμά τον Treacy πιθανότατα επειδή ο μακαρίτης ο Kurt Cobain τον ανέφερε στις επιρροές του, ενώ κανονικά θα αγνοούσαν και την ύπαρξη του.
Νομίζω μέλη της γενιάς αυτής είναι οι MGMT.
Επίσης νομίζω ότι οι MGMT έκαναν την πιο έξυπνη ντρίπλα στην μουσική βιομηχανία.
Έβγαλαν στην αρχή έναν σούπερ δίσκο, μέσα στο τρελό hype και πίτα στα χιτάκια (μέχρι και ο ΑΝΤ1 το έκανε “χαλί” στο σήμα του) και αφού καταξιώθηκαν, άρπαξαν και τα φραγκάκια τους και κέρδισαν κοινό και κριτικούς, έκαναν ένα ντου και τα έριξαν όλα κάτω και κάθισαν και έβγαλαν έναν δίσκο (μιά ΔΙΣΚΑΡΑ για να είμαι ακριβής) με την μουσική που γουστάρουν, μίλησαν για ανθρώπους που εκτιμούν και γενικά έκαναν του κεφαλιού τους.
Την στιγμή που πρωτοέβαλα την βελόνα στο αυλάκι (αυτός είναι δίσκος για βινύλιο λέμε) κατάλαβα ότι κάποιος αποφάσισε το 2010 να παίξει την μουσική που αγαπάω και μάλιστα να την παίξει καλά.
Όσο ακούω τον δίσκο τόσο πιο μεγάλος μου φαίνεται.
Όσο τον ακούω τόσο πιο βρετανικός μου φαίνεται, ακόμα και το Siberian Breaks που μπορεί να σε μπερδέψει ότι ο δίσκος είναι ψυχεδελικός, είναι για μένα ότι ήταν το Paranoid Android για το OK Computer αλλά στο…pop του (και παραδόξως στο πιο Βρετανικό ποπ του σε σχέση με την πιο αμερικάνικη ματιά των…Βρετανών Radiohead).
Όσο τον ακούω τόσο μεγαλώνει η απόσταση από ότι άλλο άκουσα φέτος αλλά εδώ και αρκετά χρόνια.
Καταλαβαίνω ότι η οπτική μου για τον δίσκο είναι διαφορετική από τους περισσότερους.
Φταίει μάλλον ότι ο δίσκος ανήκει σε μιαν άλλη εποχή, μια εποχή όμως που έζησα και αγάπησα και με σημαδεύει ακόμα.
Για όλους αυτούς τους λόγους…
#1 MGMT – Congratulations.
.
.
.
20 FOALS – Total Life Forever
19 Devo – Something for Everybody
18 Titus Andronicus – The Monitor
17 Television Personalities – A Memory is Better Than Nothing
16 The Fall – Your Future Our Clutter
15 Brian Eno – Small Craft On A Milk Sea
14 Sonny Touch – Brain Soup
13 Ten Kens – For Posterity
12 Tricky – Mixed Race
11 Serj Tankian – Imperfect Harmonies
10 o.children – o.children
09 Skream – Outside The Box
08 Get Well Soon – Vexations
07 Massive Attack – Heligoland
06 Motorama – Alps
05 Brian Wilson Reimagines Gershwin
04 Unkle – Where Did the Night Fall
03 grinderman – grinderman 2
02 LCD Soundsystem – This Is Happening
