“Όνειρα πουλιά μου ταξιδιάρικα” που τραγουδούσε και ο μακαρίτης ο Τζό Ντασέν.
.
Λοιπόν.
Η ταινία του Christopher Nolan ο οποίος ξεκίνησε πολύ ελπιδοφόρα με το Memento και συνέχισε με ταινίες που δεν μπορώ να δω, τύπου Batman κλπ, ΜΕ έβγαλε την ψυχή μέχρι να την τελειώσω.
Γιατί;
Γιατί έχει μαζεμένα πολλά πράγματα που δεν αντέχω.
Έχει περισσότερη φαντασία από όση αντέχω.
Περισσότερα εφέ από όσα αντέχω.
Περισσότερο car chasing από όσο αντέχω.
Πολύ περισσότερο πιστολίδι από όσο αντέχω.
Περισσότερο μπουνίδι από όσο αντέχω.
Και κρατάνε όλα αυτά πολύ περισσότερη ώρα από όση αντέχω (μιλάμε για δυόμισι ώρες γεμάτες).
Είναι βέβαια καλογυρισμένη, μπλα μπλα μπλα, έχει ροή μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα, είναι ευρηματική μπλα μπλα μπλα, αλλά at the end of the day που λέμε και στο εξωτικό Ντεπώ, εγώ δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει.
Πληθώρα καλών ηθοποιών βέβαια, με βασικό πρωταγωνιστή τον Leonardo DiCaprio.
Αυτό το τελευταίο κρατήστε το.
Θυμάστε το Shutter Island; (Αν όχι κάντε κλικ ΕΔΩ να δείτε τι γράφαμε πέρυσι).
Λοιπόν ο Ντι Κάπριο παίζει (καλά) τον ίδιο ρόλο για δεύτερη φορά.
Οι δύο ταινίες δεν μοιάζουν.
Ο χαρακτήρας όμως του Ντι Κάπριο είναι πολύ (μα πάρα πολύ) κοντά και στις δύο (δίχως βέβαια ο χαρακτήρας που υποδύεται στο Inception να είναι τόσο βαθύς).
Έχω την εντύπωση ότι στους περισσότερους θα αρέσει η ταινία.
Εγώ πάντως που σαν μέτρο σύγκρισης μιας ταινίας έχω το πόσες φορές θα την δώ (συνήθως δεύτερη φορά καπάκι την επόμενη μέρα) δύσκολα θα την ξαναδώ.
