Τρία είναι τα πράγματα που θέλω να έχει μία μπάντα για να με κάνει να γουστάρω ένα live.
Με σειρά προτίμησης:
1) Η δυναμική της. που σημαίνει ενέργεια, προσωπικότητα, τσαμπουκάς, επαφή με το κοινό, performance.
2) Η μουσική της. Αυτό είναι υποκειμενικό εντελώς βέβαια, αλλά τόσο η φαντασία, όσο και η πρωτοτυπία μετράνε στα θετικά.
3) Η δεξιοτεχνία. Όχι ότι δίνω μεγάλη βάση, αν ήταν έτσι θα άκουγα και Jazz, σίγουρα όμως και ειδικά όταν δεν ικανοποιούνται τα δύο πρώτα, μετράει.
Λοιπόν οι Πατρινοί B-Sides, παρόλες τις εξαιρετικές (και όπως κατάλαβα χθες, παραπάνω από γενναιόδωρες) κριτικές δεν ικανοποίησαν κανέναν από τους τρεις αυτούς όρους.
Ξεκίνησα να τους δω/ακούσω (πρώτη επαφή μαζί τους) με όλη την καλή διάθεση που έχω αποκτήσει εσχάτως με τις Ελληνικές μπάντες (μου πήρε καιρό και προσπάθεια αυτό αλλά τα κατάφερα).
Η εμφάνιση τους βέβαια με ξενέρωσε κάπως. Πέντε συμπαθητικά μεν παιδιά, ντυμένα όμως με την αισθητική που έχει ο ΑΝΤ1 για το τι είναι ροκ, σε εκπομπές τύπου X Factor. Όλοι ντυμένοι στα μαύρα και ο τραγουδιστής άσπρη γραβάτα (tres passe που λέμε και στο μαρτυρικό Ντεπώ)
Στο πρώτο τραγούδι γύρισα και είπα στην παρέα μου:
Καλοί ε;
Δεν απάντησε κανένας.
Μέχρι το πρώτο αυτό τραγούδι να τελειώσει (πάνω στα σολάκια δλδ) είχα βαρεθεί.
Έπαιξαν πολύ (ή έτσι ΜΕ φάνηκε εμένα τουλάχιστον).
Έπαιξαν καμιά δεκαριά κομμάτια, κάτι ανάμεσα σε Puressence και Placebo, ήχος που έτσι και αλλιώς δεν με ενθουσιάζει άλλα όπως και να το κάνεις, από τις αρχές του 2000 ήταν ήδη ξεπερασμένος.
Δεν έχω ακούσει τον δίσκο τους. Δυστυχώς αυτό το live δεν θα με κάνει να τον ακούσω.
Μέτρια αρχή για το LoudLocalSound Fest, που επιφύλασσε όμως μετά εκπλήξεις.
To be continued…
