Ξανάκουσα σήμερα το διπλό εφτάιντσο των Σαλονικιών Dread Astaire.
Έτσι κι αλλιώς μου άρεσε από την πρώτη φορά που το άκουσα, αλλά σήμερα κατάλαβα πόσο καλό είναι.
Και το κατάλαβα επειδή το πρόσεξα, και το πρόσεξα γιατί σηκώθηκα τέσσερεις φορές από τον καναπέ μου για να ακούσω τέσσερα κομμάτια, πράμα που με κράτησε συγκεντρωμένο στη μουσική που άκουγα.
Θέλω να πω ότι αν απλά έβαζα ένα cd να παίξει ή ακόμα περισσότερο αν έκανα ένα κλικ στον υπολογιστή μου, από το δεύτερο τραγούδι και μετά, η μουσική θα ήταν απλά ένα background στο οτιδήποτε έκανα.
Δεν είμαι φετιχιστής με το βινύλιο, λατρεύω την τεχνολογία, κουβαλάω το mp3 player μου παντού, αλλά στο ότι από το βινύλιο εκτιμάς περισσότερο την μουσική είναι ΚΑΙ πρακτικό ζήτημα.
