Άμα λέμε για χάλια καλοκαίρι, λέμε για χάλια καλοκαίρι.
Μακράν το πιο ενδιαφέρον πράγμα ήταν να βλέπω τα…μανιτάρια να γεννιούνται και να…πεθαίνουν.
Εδώ το πρώτο:
το βράδυ σχεδόν φωσφόριζε (σίγουρα ήταν μαγικό αλλά δεν ήξερα τα κατάλληλα spells)
24 ώρες μετά πέθανε:
και όμως (επειδή ήταν μαγικό μάλλον) όχι μόνο αναγεννήθηκε αλλά μεταμορφώθηκε και σε…βυζί (όχι στην πρώτη του νεότητα πάντως):
και μετά από άλλες 24 γεμάτες με ένταση και ενδιαφέρον ώρες, νέο θαύμα.
Το μανιτάρι/βυζί απέκτησε και νέα παρέα.
Μετά την καταιγιστική αυτή εξέλιξη αποφάσισα να ασχοληθώ με ακόμα πιο εξτρήμ σπορτς όπως να παρακολουθώ το μεγάλωμα ενός παρακείμενου κάκτου, το μέτρημα πευκοβελόνων και το εφέ που δημιουργούν οι ακτίνες του ήλιου (τις σκιές που μακραινουν δλδ αλλά το έγραψα επιστημονικά)
Αν αυτό το ποστ σας φάνηκε βαρετό (και ορθώς), σκεφτείτε το καλοκαίρι που πέρασα.
