Δεν μπορώ να δω μιούζικαλ.

Με τίποτα όμως.

Αυτό που ανοίγει ο άλλος το στόμα του και αντί να μιλήσει αρχίζει και τραγουδάει με τρελαίνει ΣΕ λέω.

Στην ζωή μου κατάφερα να δω, με χρονολογική σειρά, τα εξής:

Ο Βιολιστής στη Στέγη (ήμουν μόλις έξι ετών, έβαλα τα κλάματα στη σκηνή με το γάμο, δεν την ξαναείδα ποτέ)

To Scrooge με τον Albert Finney

Το Absolute Begginers (που έκλαψα από την βαρεμάρα)

Το Tommy (αγαπάω Who)

Το Quadrophenia (για τους ίδιους λόγους + ότι είναι ταινιάρα)

και τελευταίο νομίζω το Dancer in the Dark (γιατί ο Lars von Trier είναι θεός, η  Björk το ίδιο και φυσικά η Catherine Deneuve)

Νομίζω αυτές είναι όλες, άντε και το Moulin Rouge! (που πραγματικά ΜΕ άρεσε αλλά το είδα στην TV και δεν έχω πλήρη άποψη)

Πέραν τούτων, ουδέν. Ούτε κλακέτες, ούτε πισίνες, ούτε big bands.

Τίποτα. Νάδα.

Στην παραπάνω λίστα λοιπόν ΔΕΝ θα μπουν οι Άθλιοι.

Άντεξα 15-20 λεπτά.

Κάθε φορά που ο Russell Crowe άνοιγε το στόμα του και τραγουδούσε έσκαγα στο γέλιο.

Άσε δλδ που θεωρώ την  Anne Hathaway πιο βαρετή και από την διαδρομή Λάρισα-Τρίκαλα (η οποία διαδρομή είναι η πιο βαρετή διαδρομή στη λίστα βαρετών διαδρομών που έχω κάνει στην Ελλάδα).

Ok! Η ταινία είναι υπερπαραγωγή, με τα σκηνικά της, τα κουστούμια της, τους χιλιάδες κομπάρσους της, με τα όλα της.

Να πάτε να την δείτε.

Εγώ αδυνατώ.