Ζεις μεσοτοιχία με ένα στούντιο και ακούς για ώρες κάποιους να τζαμάρουν.
Δεν ακούς ξεκάθαρα τι είναι, αυτό που ακούς όμως ΣΕ αρέσει αλλά ταυτόχρονα φοβάσαι ότι αν ανοίξεις την πόρτα και ο ήχος καθαρίσει μπορεί και να απογοητευτείς.
Την ανοίγεις τελικά και surpise surpise πάλι ακούς σαν να είσαι πίσω από τον τοίχο.
Αυτός είναι για μένα ο ορισμός του Shoegazing σαν μουσική.
Μουσική βγαλμένη σε τέσσερις τοίχους προορισμένη να ακουστεί σε τέσσερις τοίχους και να παιχτεί σε μικρά venues γεμάτα κόσμο που δεν πιστεύει σε rock ήρωες.
Σεμνά και ταπεινά, δίχως τον στόμφο και την έπαρση του post rock ούτε όμως το χύμα και την αυτοκαταστροφή των Television Personalities.
Εν αρχή ην…The Velvet Underground. Ε λοιπόν οι καλύτεροι συνεχιστές τους είναι οι My Bloody Valentine.
Το ξέραμε 22 χρόνια πριν, όταν μας αποχαιρέτησαν με το Loveless, μας το ξαναθυμίζουν 22 χρόνια μετά με το εξαιρετικό mbv .
Μεγάλος δίσκος και ακούμε το Nothing is
