Επιστροφή στη blogovision (και στη μουσική γενικότερα) μετά από δύο χρόνια.

Σε μια χρονιά που όλοι οι γερόλυκοι (έως δεινόσαυροι) έβγαλαν δίσκους (κάποιοι καλούς) εγώ βρήκα την χαρά στα βασικά. Πιτσιρίκια που βγάζουν μουσική στο γκαράζ του μπαμπά τους. Δυστυχώς τα περισσότερα από αυτά κυκλοφόρησαν μόνο σινγκλάκια ή EPs που οι κανόνες της blogovision δεν μου επιτρέπουν να τα βάλω στην λίστα. Άνετα πάντως 5-6 από αυτά θα έριχναν μεγαλύτερα ονόματα από την εικοσάδα μου.

Όπως καλή ώρα το νούμερο 20.

Το βαρέθηκα από την στιγμή που το πρωτοάκουσα, καμιά φορά η ζωή όμως τα φέρνει αλλιώς και η μουσική που μας μένει τελικά είναι αυτή που ζούμε και όχι αυτή που πρέπει ή που θέλουμε ή που μας επιβάλουν.

Έτυχε λοιπόν να είναι ο ένας από τους δύο δίσκους που είχα στο κινητό μου κατά τις 288 ώρες που πέρασα σερί σε μία καρέκλα ενός νοσοκομείου. Πρέπει να τον άκουσα γύρω στις 50 φορές. Τις μισές με πήρε ο ύπνος στην καρέκλα. Κάποιες άλλες όμως μου έσωσε κυριολεκτικά την ζωή (ή την ζωή των άλλων συνοδών, γιατρών κλπ.δεν είμαι σίγουρος).

Γιαυτό (και μόνον γιαυτό)…

#20 Radiohead – A Moon Shaped Pool