Α ρε Rory, κανένας δεν σε θυμήθηκε σήμερα
ο πιο original ’70s ήχος λέμε, και ευτυχώς προλάβαμε να τον δούμε και στην Θεσσαλονίκη το ’81 ζωντανά.
αυτή είναι η ταλαιπωρημένη stratocaster του.
Το βράδυ ελπίζω να βρούμε καμιά Tattoo’d Lady να πιούμε καμιά κάσα Guinness για εκείνην την τόσο μακρινή και διαφορετική εποχή.
Χρόνια πολλά! Και στον Στράτο μας (αλλά δεν βρήκα τραγούδι)
Συνέχεια της ζέστης και της υγρασίας. Περπατάω σαν τον χαζό πάνω κάτω στην έρημη οικοδομή. Τα τρία Ιρλανδέζικα ουισκάκια που χτύπησα δεν βοήθησαν καθόλου. Ίσα ίσα που τώρα ζεσταίνομαι παραπάνω. 😦 (την ίδια επίδραση είχαν […]
Δεν ήθελα να γράψω αυτό που θα γράψω (είναι ψιλοκακία), αλλά έχω τρεις μέρες που γελάω ασταμάτητα όποτε ακούω κάποια γαλλική λέξη (και εμείς στο Εξωτικό Ντεπώ {Dépôt χαχαχαχαχα} τα γαλλικά τα έχουμε σε πρώτη […]