Καλημέρα. Κοιμήθηκα και ξύπνησα στραβά. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ανεβάσω αυτό το ποστ που θα έχει σαν αποτέλεσμα να χάσω τα μισά από τα γυναικεία χιτς που έχω κάθε μέρα.
Θα κράξω τους James.
Μετά από μία παύση για να συνέλθω από το ξύλο που έφαγα από την γυναίκα μου για αυτό που έγραψα συνεχίζω.
Και να γούσταρα τους James (που τους έχω ψιλοχεσμένους), από τις τόσες φορές που τους έχω παίξει, ειδικά από το 1997 και μετά, και από τις τόσες φορτικές παραγγελιές (99% από γυναίκες) που έχω κάθε βράδυ, τους έχω σιχαθεί. Έχω πάντα στο σετ μου το Laid και το Lose control, μόνο και μόνο για να μην μου σπαν τα…νεύρα.
Οι James στην 27χρονη καριέρα τους έχουν τρεις περιόδους.
Την περίοδο του ας πούμε ψαξίματος, ξεκινάν το 1981 ιδανικά, παίζοντας support στους τρισμέγιστους Fall!!! Βγάζουν όμως τον πρώτο δίσκο τους Stutter μόλις πέντε χρόνια αργότερα, με όχι και ιδιαίτερη επιτυχία (#68 στην Βρετανία) και μέχρι το τέλος της δεκαετίας ένα ακόμα LP και τα σιγκλάκια Sit Down και Come Home (πού είναι το μοναδικό πράγμα, εννοώ βινύλιο, που έχω από αυτούς) τα οποία μόλις και μετά βίας μπαίνουν στο τοπ 100.
Η δεύτερη περίοδος είναι η πιο δημιουργική τους 1990-1997, βγάζουν πέντε στούντιο άλμπουμ, όλα σχεδόν μέσα στο τοπ 10 (στην Βρετανία πάντα) και γράφουν όλα σχεδόν τα τραγούδια που σήμερα ξέρουμε.
Η Τρίτη περίοδος είναι της αρπαχτής. 1998 με σήμερα, όπου έχουν βγάλει μόλις δύο στούντιο άλμπουμ και κρατηθείτε, ΕΞΙ συλλογές. Η αρχή βέβαια έγινε το 1998 με το περίφημο The Best Of , το μοναδικό τους #1 στην Βρετανία και το όποίο τους έκανε αστέρια σε όλο τον κόσμο, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Δεν νομίζω να υπάρχει δίσκος στην Ελλάδα που να έχει ακουστεί περισσότερο στα μπαρ από αυτόν.
Το 2001 έβγαλαν και το τραγούδι σταθμό για την ξένη μουσική στην Ελλάδα. Το τραγούδι που όπως το «Ας την να λέει» των Πυξ Λαξ (τι γράφω ο άνθρωπος, θα καεί το λάπτοπ) πάντρεψε το σκυλάδικο με το Ελληνικό (λέμε τώρα) Ροκ, πάντρεψε το σκυλάδικο με την Βρετανική Ποπ. Το Seniorita. Μιλάμε για το τραγούδι που έχει τον πιο σκυλάδικο στίχο που έχω ακούσει ποτέ : Don’t treat me like a Dog, Treat me like a God. Ωχ αμάν αμάν. Ο στίχος που μιλάει κατευθείαν στον άντρα τον σωστό τον πρόστυχο, τον αισθηματία που πίνει το Chivas του άνετος στο μπάρ παίζοντας με τα κλειδιά της Μπέμπας του, και καπάκι δείχνοντας έτσι πως άμα λάχει ξέρει και τα «ξένα».
Αύριο λοιπόν που θα περνάτε καλά στους James, πράγμα το οποίο ειλικρινά το εύχομαι, εγώ θα κάτσω σπίτι να ακούσω το Demo από τον νέο δίσκο Savage Republic προσπαθώντας να μην απαντάω στα τηλέφωνα των φίλων, που μέσα από την συναυλία θα με παίρνουν να μου πουν ότι από την στενοκεφαλιά μου χάνω ένα καταπληκτικό Live.
