Το παρών ιστολόγιο θα κάνει τώρα ένα μικρό συναισθηματικό break (down).
Δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που θα έλεγε κανείς ευσυγκίνητος ή τέλος πάντων δεν ήμουν μέχρι που έγινα μπαμπάς, αλλά και πάλι χαλαρά, σε πολύ λογικά πλαίσια. Σήμερα όμως έπαθα “μία ψυχολογία” που λεν και κάτι λαϊκές φίλες μου.
Με ειδοποίησαν ότι έγινε δεκτή η αίτηση μας για να παν τα παιδιά στον παιδικό σταθμό. Μετά τα πρώτα πανηγύρια (επιτέλους δεν θα ξυπνάω στις εφτά παρά) και τον μετέπειτα πανικό (τι θα μου κάνουν τα παιδάκια μου), αποφάσισα να ανακοινώσω στις τρίχρονες κόρες μου ότι τον Σεπτέμβριο θα πάν στο σχολείο.
Αυτές ενθουσιάστηκαν. (φανερά το γονίδιο εδώ δεν έκανε μεγάλη δουλειά, γιατί ο πατέρας τους 24 χρόνια αφότου τελείωσε το σχολείο ακόμα βλέπει εφιάλτες ότι είναι μαθητής). Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό ξαφνικά εξαφανίστηκαν στο δωμάτιο τους, οπού κατάφεραν να μην μαλώσουν και να μην πλακωθούν για τουλάχιστον ένα τέταρτο της ώρας (το πρώτο τέταρτο μετά από τρία χρόνια).
Εμφανίζονται λοιπόν μετά από λίγο με τις τσάντες τους γεμάτες πράγματα και μου ανακοινώνουν ότι φεύγουν. Όταν τις ρώτησα που παν μου είπαν ότι παν στο σχολείο.
Τις εξηγώ ότι θα πάν μετά το καλοκαίρι και αφότου έβαλαν τα κλάματα κάναμε συμφωνία ότι οι τσάντες θα μείνουν στην πόρτα μέχρι τότε. Από σήμερα λοιπόν θα ζούμε έτσι.
