Δεν το λέω ούτε για να προκαλέσω, ούτε επειδή με έπιασε καμιά αντεθνική μανία, αλλά κάθε ήττα ΑΥΤΗΣ της συγκεκριμένης Ελληνικής Εθνικής ομάδας με το συγκεκριμένο ποδόσφαιρο που παίζει, είναι μιά νίκη του ποδοσφαίρου γενικά.
Μιάς Εθνικής που είναι καθρέφτης ενός άθλιου πρωταθλήματος, που υπάρχει απλά για να ικανοποιούν την ματαιοδοξία τους οι τρεις του τέως ΠΟΚ, ομάδων που υπάρχουν πλέον μόνο και μόνο για να παίζουν τα παιχνίδια τους (πολιτικά, οικονομικά ή ακόμα και για ξέπλυμα χρήματος) οι πρόεδροι τους, παικτών που σχεδόν κανένας δεν έκανε μιά αξιοπρεπή καριέρα σε καμιά από τις μικρομεσαίες ομάδες του εξωτερικού που αγωνίστηκαν, προπονητών που καμιά απολύτως ομάδα του εξωτερικού δεν θέλησε να βάλει στο “τιμόνι” της και ενός αθλητικού τύπου που είναι όχι μόνο οπαδικός και ελεγχόμενος, αλλά που οι δημοσιογράφοι του (όσοι δεν είναι στο payroll κάποιας ομάδας) δεν έχουν τα αρχίδια να βάλουν το μαχαίρι στο κόκκαλο (όσοι το έκαναν μαχαιρώθηκαν οι ίδιοι, Τριτος Κόσμος λέμε).
Και ένα κάπως άσχετο σχόλιο.
Έβλεπα τον πάγκο των Ισπανών (στον οποίο χθές καθόταν η Α’ ομάδα) και έβλεπα ένα τσούρμο πιτσιρίκια να κάνουν χαβαλέ. Έβλεπες το ΤΩΡΑ της Ισπανίας που είναι ταυτόχρονα και το ΜΕΛΛΟΝ της.
Το δικό μας το μέλλον που είναι;
Μάλλον περιμένει να ωριμάσει, να πάρει πρώτα μιά μεταγραφή στο ΠΟΚ και μετά να παίξει Εθνική (αλλά ακόμα και τότε… βλ. Νίνης)
