Η Αθήνα αυτές τις μέρες κλαίει την Πάρνηθα. Και καλά κάνει που την κλαίει και όσοι έχουν πάρει το θέμα αψήφιστα ας αναθεωρήσουν την στάση τους γιατί σύντομα θα καταλάβουν τις επιπτώσεις της καταστροφής του δάσους στην καθημερινότητα τους.
Πριν δέκα χρόνια ακριβώς, στις 6/7/1997 στις 3:30 ακριβώς ξεκίνησε η φωτιά στο Σέϊχ Σου η οποία κατέκαψε 16.600 από τα περίπου 30.000 στρέμματα του 5.000.000 δέντρων δάσους το οποίο αποτελεί τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου της εξαιρετικά επιβαρημένης από την ατμοσφαιρική μόλυνση πόλης μας.
Εγώ δεν μπορώ να αναφέρω επιστημονικά στοιχεία και έρευνες για το μέγεθος της ζημιάς που έχει γίνει στο περιβάλλον της πόλης, ούτε θέλω να κάνω αναφορά στο αισθητικό μέρος γιατί έτσι και αλλιώς δεν είχα ποτέ οπτική επαφή με το δάσος, γιαυτό και την ώρα της πυρκαγιάς, πέρα από την σχετική στεναχώρια πίστευα ότι είναι κάτι που δεν με αφορά άμεσα. Και όμως…
Εδώ και σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια και όχι μόνο λόγω δουλειάς πέφτω για ύπνο λίγο μετά την ανατολή του ηλίου. Ειδικά το καλοκαίρι αυτό ήταν κάτι που πραγματικά με ξεκούραζε και με ηρεμούσε. Καθόμουν έξω, στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και απολάμβανα την πρωινή δροσιά και την μυρωδιά, αυτήν την τόσο ξεχωριστή πού μόνο το πεύκο βγάζει. Ακόμα και όταν είχε καύσωνα, εκείνες τις πρώτες ώρες της ημέρας υπήρχε δροσιά. Τα τελευταία δέκα χρόνια αυτό πια δεν υπάρχει. Η ζέστη πλέον είναι ανυπόφορη από το ξημέρωμα και η ψαλίδα ανώτερης με κατώτατη θερμοκρασία κατά την διάρκεια της ημέρας, έχει κλείσει δραματικά. Και μιλάμε ότι αυτό το αντιλαμβάνομαι σπίτι μου πέντε χιλιόμετρα μακριά από το δάσος.Δεν θέλω να επεκταθώ σε άλλες επιπτώσεις όπως π.χ. τις πλημμύρες , καλό θα ήταν πάντως να έβγαινε κάποιος να μας ενημερώσει για το τι έχει γίνει τα δέκα αυτά χρόνια και ως προς την αναδάσωση και ως προς τις επιπτώσεις στην υγεία μας. Υ.Γ. Τραγική σύμπτωση. Πήρε φωτιά το πρωί το Πράκτικερ και πάνω από την πόλη υπάρχει ένα (ίσως και τοξικό; Ας μας πει κάποιος) νέφος.Ένα χρονικό της φωτιάς ΕΔΩ.
