Το ότι είμαστε έθνος ανάδελφον είναι γνωστό.
Το ότι όλα τα άλλα έθνη μας έχουν βάλει στο στόχαστρο επίσης.
Η νέα όμως πρόκληση που δεχτήκαμε δεν έχει προηγούμενο .
Τρείς μόνο μέρες πρίν την εθνική μας εορτή, τότε που είπαμε ένα βροντερό ΟΧΙ στους ιταλούς Μακαρονάδες η διεθνής κοινότητα φρόντισε να ορίσει την 25η Οκτωβρίου σαν Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών!!!
Αντι δηλαδή να εορταστεί παγκόσμια το βροντερό μας ΟΧΙ, γιορτάζουν τα Μακαρόνια!!!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΛΕΜΕ!!!
Λυπάμαι που το λέω αλλά εκτός από τις κόρες μου (που λεν συνέχεια ΟΧΙ) δεν μας τιμάει κανείς.
Τέλος πάντων, αφού το θέλει η μέρα και αφού η Νατάσα μου θύμισε ότι προ ημερών σας θύμισα την μεγάλη τούτη εορτή, και παρόλο που αντιπαθώ τα ζυμαρικά σε κάθε τους μορφή θα σας πω μιά συνταγή ανεκτή στον ουρανίσκο μου.
Βράζουμε λοιπόν τα ζυμαρικά της αρεσκείας μας (σας, γιατι εγώ δεν…) σκέτα, τα τσιγαρίζουμε με λάδι και βούτυρο και τα σερβίρουμε.
Έπειτα…
.
.
.
.
Τα βάζουμε στην άκρη και κάνουμε τα εξής:
Ξεκινάμε λοιπόν να κάνουμε σπίτι μας Πατσά στην χύτρα
1) Φροντίζουμε να έχουμε ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ απορροφητήρα και καλό εξαερισμό (εκτός αν έχουμε καλό δικηγόρο για το διαζύγιο)
2) Έχουμε αγοράσει το λιγότερο 3 κιλά πατσά και ποδαράκια και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ σαρδένι. Το σαρδένι είναι τα μαύρα εκείνα κομματάκια που δίνουν όλη την γεύση στον πατσά. Τα πλένουμε καλά τα τρίβουμε με λίγο λεμόνι η ξύδι και τα ζεματάμε για πολύ λίγο. ΔΕΝ ΤΑ ΚΟΒΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.
3) Τα βάζουμε να βράσουν με πολύ νερό τουλάχιστον δύο ώρες (στην χύτρα λέμε έτσι). Το δίωρο αυτό κάνουμε δουλειές στο σπίτι που από καιρό έχουμε αναβάλει αλλά δεν…, με σκοπό να μαλακώσουμε τον/την σύζυγο όταν θα γυρίσει στο σπίτι και θα βρωμάει μέχρι το ασανσέρ.
4) Κάποια στιγμή ανοίγουμε την χύτρα και βλέπουμε αν το κόκκαλο από τα ποδαράκια έχει “καθαρίσει” εντελώς από το κρέας, τότε κατά πάσα πιθανότητα ο πατσάς είναι έτοιμος, καλού κακού δοκιμάζουμε να κόψουμε λίγο κοιλιά (ειδικά στο “νεύρο”) αν μασιέται είμαστε ΟΚ.
5)Με μία κουτάλα μαζεύουμε λίγο λίπος και ζουμί από πάνω πάνω (ένα φλιτζάνι ας πούμε) για να κάνουμε το κόκκινο, το βάζουμε σε ένα μπολλ και προσθέτουμε πάπρικα (επειδή όπως είπα υπάρχουν και χαμουτζήδες η πάπρικα είναι κόκκινο πιπέρι και είναι ΠΑΝΤΑ γλυκιά) βάζουμε και λίγο ξύδι και το χτυπάμε αρκετά ώστε να γίνει σώμα, αν είμαστε μαλωμένοι με τις αρτηρίες μας βάζουμε και λίγο άσπρο βούτυρο (πολύ λίγο όμως)
6) Σε ένα γουδί βάζουμε μερικά κεφάλια σκόρδο και λίγο χοντρό αλάτι και το χτυπάμε λίγο προσθέτοντας ξύδι (έτσι έχουμε και το σκορδοστούμπι μας)
Είμαστε έτοιμοι να φάμε.
Μπορούμε να φάμε πατσά σκέτο δηλαδή μόνο την κοιλιά με λίγο σαρδένι και οπωσδήποτε κόκκινο και αν θέλουμε σκορδοστούμπι, ξύδι και μπούκοβο (πιπέρι από καυτερή πιπεριά μαζί με τα σποράκια της)
Το τρώμε ψιλοκομμένο (ψιλοφλώρικο) η χοντρό “ντουζλαμά”
Μπορούμε να φάμε μόνο ποδαράκια όπου βάζουμε λεμόνι και μαύρο πιπέρι
Και βέβαια ανάμεικτο όπου αυτοσχεδιάζουμε.
Πρόταση Ανάμεικτος ντουζλαμάς με πολύ σαρδένι, στεγνός από ζουμιά με πιπέρι και λεμόνι (απλά ο μάστορας πρέπει να το ζεματίσει πριν το βάλει στο πιάτο γιατί παγώνει αμέσως).
Συνοδευτικά στο πατσά δεν έχει. Βία βία μιά φέτα, ή καλύτερα μανούρι.
Πίνουμε Ρετσίνα (δίχως κόλα, γιατί στα μαγαζιά που πάω κάτι τέτοια λάθη είναι ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΑ).
Άντε και Καλή Όρεξη
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
