Είχα μιά κουβέντα-διαφωνία εχθές σχετικά με την τρομακτική αυτή συσκευή που λέγεται πλυντήριο ρούχων.
Η άποψη μου είναι ότι σκοπός αυτής της διαβολομηχανής είναι όχι να πλένει τα ρούχα, αλλά να προσπαθεί να αποδείξει ότι οι άντρες είναι πιό χαζοί από τις γυναίκες.
Το βασικό επιχείρημα των γυναικών είναι ότι όλο και όλο είναι ένα κουμπί.
Ψέμα μεγάλο. Αφενός υπάρχουν εκείνα τα εντελώς ακατανόητα κωδικοποιημένα σύμβολα + κάποιες θερμοκρασίες τις οποίες υποτίθεται πρέπει να συνδυάσεις. Για να το καταφέρεις αυτό πρέπει να διαβάσεις ένα βιβλίο με δεκάδες άγνωστες και συχνά παραπλανητικές λέξεις.
Παράδειγμα βάζεις “Ασπρά” στους τάδε βαθμούς με το τάδε πρόγραμμα. Όταν όμως βλέπεις το πλυντήριο μόνο άσπρα δεν έχει μέσα. Έχει ένα κάρο χρωματιστά βρακιά παρδαλές φανέλες ακόμα και μαύρα σώβρακα.
Ερώτηση λοιπόν: γιατί το πρόγραμμα δεν το ονομάζουν “βρακιά” και το λένε “άσπρα”; (φανερή συνωμοσία)
Άλλο παράδειγμα. Τα “ευαίσθητα”. Τι Ευαίσθητα αγάπη μου; Εμένα όλα μου τα ρούχα είναι αναίσθητα. Ντίπ λέμε.
Δεν έχω δει ποτέ τα ρούχα μου ούτε να κλαίνε, ούτε να γελάν ούτε να συγκινούνται ούτε τίποτα και αυτό είναι και το σωστό γιατί είναι αντικείμενα, ρούχα είναι, άψυχο πράγμα. Σκέψου να έκλαιγαν και τα ρούχα και να ήταν και στεναχωρημένα δηλαδή (ρούχα ΕΜΟ) θα τα είχαμε παίξει τελείως.
Στο επιχείρημα αυτό μου είπαν ότι ευαίσθητα είναι τα μάλλινα (κλαίν ορέ τα μάλλινα;)
Τες πα, ας το φάμε ότι τα μάλλινα έχουν ευαισθησίες. Τότε γιατί δεν γράφουν απλά ΜΑΛΛΙΝΑ και γράφουν ΕΥΑΙΣΘΗΤΑ {και που σκατά είναι το κουμπί ΑΝΑΙΣΘΗΤΑ;} (η σκευωρία που λέγαμε)
Η κουβέντα τελείωσε από την πλευρά των γυναικών ότι δε χρειαζόταν το πλυντήριο για να αποδειχτεί ότι οι άντρες είναι ηλίθιοι.
Δεν κατάλαβα τι εννοούσαν ξέρω όμως τι ρούχα θα αγοράζω από εδώ και πέρα.
