Crazy Heart

Ένα από τα είδη τις μουσικής που δεν αντέχω είναι η country.
Όταν λέμε δεν την αντέχω, εννοώ ότι δεν την αντέχω ντιπ κατά ντιπ.
Είναι στην ίδια κατηγορία με την ρέγγε, το heavy metal και την techno, με την διαφορά ότι όταν ακούω (που δεν ακούω) ρέγγε άντε να πάει το μυαλό μου σε καμιά παραλία, ενώ όταν ακούω κάντρι πάει κατευθείαν σε Τεξανούς γελαδάρηδες και στον George W. Bush.
Μιλάμε τέτοια αντιπάθεια που ούτε καν Johnny Cash δεν μπόρεσα ποτέ να ακούσω.

Ε λοιπόν μάγκες μου, χθες που έβλεπα το Crazy Heart, την ταινία που τσίμπησε δύο όσκαρ (ένα ο αγαπημένος μου Jeff Bridges, που το το χρωστούσαν από το The Big Lebowski και ένα ο T-Bone Burnett για την μουσική), παρακαλούσα να τραγουδάνε παρά να μιλάνε (και όταν λέω να τραγουδάνε μιλάω για περίπου στα 3/4 της δίωρης ταινίας τραγουδάν κάντρι!!!)
Και παρακαλούσα να τραγουδάνε γιατί η πλοκή και οι διάλογοι ήταν τέτοια πατάτα που δεν έβλεπες την ώρα να τελειώσει.
Τρελά στερεότυπα, δεκάδες κλισέ και σκυλέ ατάκες τύπου: I wanna talk about how bad you make this room look. I never knew what a dump it was until you came in here. (μιλάμε ούτε καμάκι στην Πλάκα το 80 δεν τα έλεγε αυτά).
Τα μόνα θετικά ότι ο Μπρίτζες παίζει, όπως πάντα ωραία και ένα τραγούδι προς το τέλος που θυμίζει λίγο Νικ Κέηβ.
Να μην την δείτε.